اعلامیه «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» به مناسبت پانزدهمین سالگرد اشغال افغانستان توسط امریکا

۱۵سال قبل امریکا و متحدانش زیر نام «جنگ علیه تروریزم» مردم بی‌دفاع و مظلوم ما را مورد بمباران قرار داد. بدون شک اشغال نظامی امریکا صفحه جدیدی از درد، رنج و سیاهروزی را به روی ملت ما گشود و افغانستان در ورطه‌ی گند بنیادگرایی، زن‌ستیزی،‌ فساد، نا‌امنی، فقر، بیکاری، تولید و قاچاق مواد مخدر، غارت داشته‌های ملی، مداخلات کشورهای منطقه و هزار و یک مصیبت دیگر غرق ماند.

در همان آوان که وحوش طالبی زیر ضربات «بی۵۲»‌های امریکایی فرار کردند و جنایت‌پیشگان جهادی نصب شده بر سرنیزه‌های سی.آی.ای. وارد کابل شدند، «راوا» پیشبینی‌ّهایی نمود که امروز بعد از یک و نیم دهه صحت آن‌ّها را مردم ما با صراحت مشاهده می‌کنند. ما طی درخواست عنوانی سازمان ملل در ۱۳نوامبر ۲۰۰۱ اظهار داشتیم: «عقب‌نشینی تروریستان طالبی از کابل می‌تواند یک تحول مثبت باشد اما ورود غارتگران و متجاوزان اتئلاف شمال به شهر خبر وحشتناک و تکاندهنده برای دو میلیون ساکنان کابل که هنوز زخمی‌های ناشی از سال‌های ۱۹۹۲ الی ۱۹۹۶ آنان التیام نیافته است، می‌باشد.» یک سال بعد از ۱۱ سپتامبر «راوا» طی اعلامیه‌ا‌ی به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۲ ابراز داشت: «کله‌پز برخاست، سگ جایش نشست!، امریکا به جای تروریست‌های طالبی تروریست‌های جهادی "ائتلاف شمال" را بر مسند قدرت نشاند.» این خیانت امریکا در برابر مردم افغانستان در کنار حمایت چهل ساله‌اش از بنیادگرایان افغانی نابخشودنی است.

بالاخره رژیم دست‌نشانده ع و غ با پاشیدن نمک بر زخم‌های کابلیان، در یک حرکت منزجرکننده، موافقتنامه با گلبدین این تروریست جانی را امضا کرد تا وی بار دگر با زیر پا کردن خون هزاران قربانی ددمنشی‌ها و راکت‌پرانی‌هایش، وارد میدان ‌گردیده شامل خوان رنگین جواسیس و دست‌پرورده‌های امریکا و غرب گردد.

سفاکان گلبدینی طی چند ماه چانه‌زنی در نهایت موفق شدند که لاشه بویناک رهبر شان را با بهای گران به امریکا و دولت دست‌نشانده غنی عرضه دارند. در حالی که میلیون‌ها هموطن ما با فقر و ناداری مزمن شب و روز می‌گذرانند و معاش کارمندان پایین‌رتبه دولتی، معلمان و عساکر اردو و پولیس ماه‌ها پرداخت نمی‌گردد، مقامات میهنفروش و مزدور دولت و شورای نامنهاد صلح مقدار هنگفت هزینه را برای تامین امنیت این خاین ملی اختصاص داده‌اند. با دادن امتیازات بی‌حد و حصر نظیر شهرک و محل رهایش برای هزاران گلبدینی و نصب آنان در مقامات دولتی، این آدمکشان در قتل و ترور مردم و بخصوص روشنفکران کشور ما دست بازتر خواهند یافت.

امریکا بالاخره تصمیم گرفت تا مولود پلشت‌اش گلبدین، قاتل هزاران هموطن و صد‌ها روشنفکر آزادیخواه و انقلابی کشور ما را که هنگام جنگ مقاومت ضدروسی زیر بال خود گرفته بود و سهم بزرگی از کمک‌های مالی و تسلیحاتی را به کامش می‌ریخت، به جمع خاینان ملی در دولت کابل افزوده و بدینترتیب کلکسیون سرجنایتکاران را در دولت جهادی ـ مافیایی غنی ـ عبدالله تکمیل کند.

ما مکررا گفته‌ایم که برای امریکا اشک و خون مردم افغانستان ذره‌ای اهمیت ندارد. امریکای بنیادگرا‌پرور جهت پیشبرد سیاست‌ّهای شوم و تجاوزگرانه خود در ۱۵ سال گذشته سرنوشت مردم و وطن ما را به دلالان تبهکار خود سیاف، محقق، قانونی، فهیم، خلیلی، دوستم، اسماعیل، ملاتره‌خیل، عبدالله، ربانی و وحوش طالبی سپرد. با آنکه دولت فاسد و پرجاسوس کرزی و غنی مملو از آدمکشان معروف گلبدینی‌ ـ‌ فاروق وردک، کریم خرم،‌ هادی ارغندیوال، عمر داوودزی،‌ محمد خان، جمعه خان همدرد، وحیدالله سباوون، حلیم فدایی و...ـ بوده است، لیکن حالا قصاب کابل با گرفتن امتیازات از جمله مصونیت قضایی، نصب بیشتر سگ‌های دیوانه‌اش در دولت، مشوره دادن در اکثر مسایل و حذف نام خود و تروریست‌هایش از لیست سیاه سازمان ملل، به کابل شهر سوگوار و نمناک از خون قربانیان باندش قدم خواهد گذاشت.

داغ های ننگین هشت و هفت ثور را با مبارزه قاطع ضد بنیادگرایی از دامان تاریخ خویش بزداییم!




۲۳ سال قبل در هشتم ثور دار و دسته‌‌های جنایتکار جهادی که چهارده سال تمام توسط کشورهای غربی در راس شان امریکا و ارتجاع منطقه مانند پاکستان، ایران و عربستان سعودی تجهیز و تسلیح شده بودند، در کابل به قدرت رسیدند و با ددمنشی‌های بی‌‌نظیر حمام خون را در کشور برپا کردند. خوکان بنیادگرا به رهبری سیاف، گلبدین، مسعود، مزاری، ربانی، دوستم، فهیم، قانونی، اسماعیل، محسنی، محقق، خلیلی، ملاعزت، بسم‌الله، عبدالله، عطا، زلمی‌توفان و ده‌ها جانی دیگر انبارهای پر از اسلحه، خزاین دولتی و دارایی‌های ملی را از سران خلق و پرچم تسلیم شدند. در ازای این کار، اکثر رهبران وطنفروش و جنایتکار حزب‌ دموکراتیک خلق که آغازگران بربادی و ویرانی کشور ما بودند، از سوی دولت مجاهدین مورد «عفو عمومی» قرار گرفتند و با اخذ ویزا به کشورهای اروپایی پناهنده شدند. در حالی که هزاران هموطن بی‌دفاع ما در سگ‌جنگی و تاراج جهادی‌ها گیر ماندند.

تا زمانی که این دم و دستگاه خون و خیانت با سیل عصیانگر مردمی سرنگون نشود مردم افغانستان شاهد جنایات تکاندهنده‌تر و هولناکتر از این خواهد بود

کابلیان در هفته قبل یکبار دیگر وحشت، بربریت و زن‌ستیزی نوع جهادی‌ و هتلری را شاهد بودند، فرخنده دختر جوان در روز روشن و در حضور پولیس توسط جمعی ناانسان، بی‌غیرت و بی‌ناموس لت و پار گردید و بعد جسدش سوزانیده شد. با تمام زن‌ستیزی که طی چند دهه گذشته‌ توسط خاینان بنیادگرای جهادی و طالبی بر زنان کشور ما روا رفته است، حداقل در صد سال اخیر چنین حادثه‌‌ی وحشتناکی را ناظر نبوده‌ایم. سوالی که ذهن هر فرد آگاه و باوجدان این سرزمین را به خود مشغول می‌کند این است که چرا باوجود تبلیغات کرکننده زیر نام «حقوق زن» و سرازیر شدن میلیاردها دالربه این منظور، شاهد این گونه بربریت بی‌مانند در برابر زنان افغان هستیم. جواب واضح است؛ زیرا طی چهارده سال امریکا ضدزن‌ترین و جنایتکارترین افراد را در دولت‌ دست‌نشانده‌‌‌اش جابجا کرده آنان را از محاکمه و پاسخگویی معافیت بخشید. حادثه فرخنده هرگز نمی‌توانست اتفاق افتد مگر این که عاملان آن حمایت همه‌جانبه در دورن حکومت فاسد و مافیایی‌ـ‌جهادی کابل را نمی‌داشتند. سگ‌چوچه‌هایی مانند شرف بغلانی، ثاقب عابدی، حبیب ده‌افغانان و دیگر قاتلان هرگز قادر به انجام همچون ددمنشی نبودند مگر اینکه حمایت عبدالله، سیاف، اسماعیل، قانونی، خلیلی، دوستم، امرالله صالح، عطا، ضیا مسعود، محقق، صلاح‌الدین ربانی، احمدخان و دیگر سرجنایتکاران را در دولت ساخت امریکا نمی‌داشتند.

عده‌ای از عمال «سی.آی.ای» و سگهای دست‌آموز جنایتکاران به تقلید عق‌آور از رژیم ایران، انتخابات را «حماسه» خواندند و از شرکت میلیونها تن در آن سخن گفتند. اما دیری نگذشت که بوی «حماسه» بالا شد و معلوم گردید که مثل انتخابات قبلی پر از تقلب و دست بردن جنایت‌سالاران بوده است. ما همیشه تأکید کرده‌ایم که انتخابات در شرایط اشغال و تسلط پلیدترین دژخیمان جهادی و نوکران امریکا جز بازی و عوامفریبی و تحکیم دولت پوشالی نمی‌تواند باشد. شرکت بخش‌هایی از مردم در آن هم به علت امید بستن به تغییری در عالم یأس و بی‌پناهی و در عینحال فقدان جنبش وسیع انقلابی می‌باشد. و زمانی تا که حرکتی سرتاسری و توده‌ای با رهبری‌ای انقلابی پدید نیامده است، وضع بر همین منوال خواهد بود و جنایت‌سالاران با نمایش «انتخابات» ریاست جمهوری و پارلمان وغیره مردم را فریب داده و بر گرده‌ی آنان سوار خواهند ماند. لیکن با وصف ضعف نیروهای انقلابی، مردم به تجربه خود هم به ماهیت انتخابات و بی‌اثر بودن آن در درمان هزار و یک رنج و مصیبت شان پی خواهند برد.

داغ های ننگین هفتم و هشتم ثور را با نابودی عاملان آن‌ها از تقویم خواهیم زدود!






«سیاه‌تر از هفت ثور، هشت ثور» شعاری بود که «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» (راوا) با دیدن وحشت و بربریت باندهای جهادی در ۱۳۷۲ سر داد. این شعار بیانگر تنفر آن هموطنان ما بود که در نخستین روزهای حاکمیت شوم گرگان جهادی در کابل گفتند «هفت خر تانرا بگیرید، گاو ما را پس دهید». باندهای آدمکش بنیادگرای گلبدین، سیاف، ربانی، مسعود، مزاری وغیره به حکم اربابان پلید شان کابل زیبا را به ویرانکده‌ و کشتارگاهی مبدل کردند که کابوسش با گذشت بیست سال از ذهن مردم ما پاک نشده است.

مرگ بر اشغالگران امریکایی و ناتو!



مردم رنجدیده افغانستان قامت شان را از تجاوز ده ساله ابر قدرت شوروی راست نکرده بودند که در ۲۰۰۱ مورد تجاوز ابرقدرت شیاد و خونریز دیگری قرار گرفتند. مردم خسته از جنگ ما ۳۶ سال است که در آتش بیداد و غارتگری های متجاوزین و نوکران شان می‌سوزند. اشغالگران افغانستان را به لابراتواری از آزمایش رژیم های خاین، مستبد، فاسد و وطنفروش بدل کرده اند.

به مناسبت دوازدهمین سالگرد اشغال افغانستان توسط امریکا


مرگ به اشغال افغانستان توط امریکا

با تجاوز اشغالگران امریکایی و ناتو در ۱۵میزان ۱۳۸۰ به افغانستان، دوازده سال است که وطن ما با جنگ و ویرانی مواجه بوده و هزاران فرد غیرنظامی و بی‌گناه جان‌های شان را باخته‌اند. امریکا حملات تروریستی یازدهم سپتامبر را بهانه قرار داده و خواست با تغییر رژیم در افغانستان راه را برای حضور نظامی دراز مدت در منطقه باز کند. مردم افغانستان که سال‌ها از جنایت خوکان جهادی و وحوش طالبی به ستوه آمده بودند برای اولین بار در تاریخ شان در مقابل یک نیروی اشغالگر عکس‌العملی نشان ندادند.

دولت امریکا و متحدانش وعده تامین دموکراسی دادند، اما غیردموکراتیک‌ترین، فاسدترین و مافیایی‌ترین دولت تاریخ را بر مردم ما تحمیل نمودند؛ آنان از مبارزه علیه تروریزم سخن گفتند، اما آدمکشان و تروریست‌های «ائتلاف شمال» و تفنگ‌سالاران و هیرویین‌سالاران را حاکم ساختند و حال هم با جلادان طالبی دست دوستی می‌دهند؛ امریکا حقوق بشر و حقوق زن را بهانه قرار داد، اما افغانستان همچنان با بدترین انواع نقض حقوق بشر و فجایع هولناک علیه زنان مواجه است؛ آنان به مردم ما وعده رهایی و آزادی دادند، اما عملا کشور ما را به پایتخت مواد مخدر جهان و مرکز طولانی‌ترین جنگ جنایتکارانه تاریخ شان بدل کردند.

کسب استقلال نخستین پیش شرط نیل به آزادی، دموکراسی و عدالت است!


RAWA statement on 28 April 2013

هفتم ثور ١٣۵۷ و هشتم ثور ۱۳۷۱ یادآور سیاه‌ ترین، خونین ‌ترین و وحشتناک ‌ترین روزها در تاریخ معاصر کشور ما اند. وطنفروشان خلقی و پرچمی که بیشرمانه کودتایی فاجعه بار را «انقلاب» و اشغال کشور توسط باداران روسی شان را «مرحله تکاملی» آن جار می‌زدند، چهارده سال تمام هزاران فرزند رشید این میهن را به زندان افگندند و به دار و پولیگون کشیدند. تجاوز روس‌ها به افغانستان اگر از یک سو افغان‌ها را با مقاومتی نابرابر مواجه ساخت، از جانب دیگر زمینه‌ را برای امریکا مساعد ساخت تا اولاً انتقام شکست افتضاح‌آمیزش در ویتنام را بگیرد و ثانیاً بهانه‌ای شد برای حضور نظامی‌ آن کشور در منطقه که یکی از اهداف مهم بعد از جنگ دوم جهانی محسوب میشد. بناءً امریکا و غرب جهت پیشبرد اهداف سیاسی و اقتصادی شان هیچ نیرویی را جاهل‌ تر، وطنفروش‌ تر، خاین‌ تر و اجیرتر از بنیادگرایان تشخیص ندادند. امریکا به کمک آی.‌اس‌.آی پاکستان، ارتجاع عرب و فاشسیت‌های مذهبی حاکم در ایران اوباش تیزاب‌پاشی چون گلبدین و تبهکارانی چون سیاف، ربانی و... را با بلیون‌ها دالر و پیشرفته‌ ترین اسلحه تا گلو تمویل و تسلیح کرد و از این عناصر بدنام و منفور«رهبران قیادی» ساختند. ریگان شخصاً جمعی از اینان و منجمله مولوی خالص را در کاخ سفید پذیرفت و آنان را «جنگجویان آزادیخواه» خوانده در برابر خبرنگاران گفت: «اینان معادل پدران بنیانگذار امریکا اند».

  1. زنان افغان در آتش بیداد بنیادگرایان و اشغالگران می‌سوزند
  2. خواهران، خود کشی نکنید، به دشمن کشی برخیزید!
  3. نگذاریم موسسات تعلیمی را با نامگذاری های خاینانه، آلوده سازند
  4. پنجال جلادان هشت ثوری و هفت ثوری را از سرنوشت وطن خود کوتاه سازیم!
  5. رهایی زنان افغان از چنگ بنیادگرایی، اشغال و مردسالاری با مبارزه خود شان میسر است!
  6. صلح با جنایتکاران جنگ با مردم!
  7. نه امریکا، نه خاینان ۸ ثور، ۷ ثور و طالبی، افغانستانی مستقل و دموکراتیک!
  8. شعله‌ی برخاسته از خون فرزادها رژیم سفاک ایران را خواهد سوخت!
  9. بدون راندن اشغالگران و جنایت پیشگان طالبی و «جبهه ملی»، رهایی زنان افغانستان ممکن نیست!
  10. نه امریکا و نه جنایتکاران طالبی و جهـادی، زنده باد پیکار نیروهای مستقل و دموکراتیک!
  11. با کاغذ تشناب شدن فهیم جنایتکار، رژیم پلید جهادی ـ مافیایی کرزی پاک نمی‌شود!
  12. علیه جنایات جنگی امریکا و نوکران بنیادگرایش بپا خیزیم!
  13. مردم کشوری تحت اشغال بیگانگان و سلطه‌ی جنایتکاران جهادی به جنگ با پاکستان نخواهند رفت!
  14. باید با پیکار قاطعانه بر ضد بنیادگرایان و حامیان جهانی آنان به ادامه فاجعه هشتم ثور نقطه پایان گذاشت‌
  15. بیانیه «راوا» در سوگ‌ محمودگودرزی‌
  16. آزادی‌ زنان‌ تنها با استقرار دموكراسی‌ مبتنی‌ بر سكیولاریزم‌ میسر است‌ و بس‌!
  17. د بنسټپالو له‌ منځه‌وړل‌ د آزادي‌غوښتونكو ځواكونو او زمونږ د خلكو غوښتنه‌ ده‌، آيا ښاغلي‌ كرزي‌ هم‌ د هغوي‌ سره‌ د يو ځاي‌ مبارزي‌ غيرت‌ لري‌؟
  18. امحای بنيادگرايان‌ خواست‌ نيروهای آزاديخواه‌ و مردم‌ ماست‌،آيا آقای كرزی هم‌ شهامت‌ مبارزه‌ با آنان‌ را دارد؟
  19. ظلمت‌ ۸ ثور كماكان‌ بر كشور حاكم‌ است‌
  20. آزادی‌ زنان‌ بدست‌ خود شان‌ میسر است‌ و بس‌!
آخرین مطالب