نوریه زن افغان است که یک پایش را در اثر انفجار ماین از دست داده و پای دومیاش هم معیوب است، پدر و برادرکش در اثر راکت باران جنگهای طالبان با جهادیان دست و پاهایشان را از دست داده اند. شوهر نوریه یک مرد معتاد است که در ایران بسر میبرد، صاحب دو فرزند است که با خون جگر آنان را بزرگ میکند و با فلاکت و مصایب فراونی دست به گریبان است. وی خود میگوید که مرگ را بر این زندگی ترجیح میدهد. این داستان در برنامه «قصه های جنگ» تلویزیون آریانا نشر شده و در اینجا بخش هایی از آن را میبینید.
05.05.2008. 17:19
سیاست های خاینانه امریکا و دولت مزدور کرزی مردم افغانستان را به سوی فقر، ماتم و بلایای بیشتری سوق میدهد. از یکسو امریکا عملا افغانستان را به مرکز مافیای مواد مخدر مبدل ساخته و از جانبی بنگاه هایی چون بانک جهانی و صندق جهانی پول تلاش دارند که سیاست خصوصی سازی را که سالهاست کشورهای فقیر دیگر را به فلاکت و بربادی سوق داده اند، در افغانستان نیز مروج سازند. این سیاست عملا فاصله میان فقر و ثروت را روزتاروز وسیعتر ساخته عدهای انگشت شمار هیروین سالار و جنگسالار و خادمان امریکا به همه چیز دست مییابند در حالیکه اکثریت مردم نادار با مصایب و فجایع نابود کننده تری باید دست و پنجه نرم کنند.
در کشوری که یک مشت جنایتکار و خاین و ستمکاره بر سر قدرت اند، همین اکنون قیمتی و نبود مواد اولیه به گفته منابع غربی بیش از هجده میلیون انسان را در افغانستان تهدید میکند و بیش از هشتاد فیصد مردم افغانستان در زیر خط فقر بسر میبرند و این در حالیست که افغانستان نودسه فیصد تریاک دنیا را تولید میکند.
کاسه صبر مردم ما دیگر لبریز است، مردم گرسنه در چند شهر دست به تظاهرات زده اند و شما در این کلپ گفته های چند هموطن مظلوم ما را مشاهده میکنید که ناله دردناک شان بلند است:
- "صدای ما را به دولت سالاران برسانید که گوش کر خود را بفروشند و به خود یک گوش خر بخرند که گوش خر صدای مردم غریب را بشنود."
- "از رئیس جمهور تا شاروال و پایین تر موتر های سیستم بالا سوار میشوند، چوکی های خوب گیر کرده اند دیگر به کی بگویی؟ کی میشنود؟ دیگر کی است درین کشور؟"
- "یک کاریگر جوالی مثل ما از صبح تا شام هفتاد هشتاد روپیه کار میکنیم چطور اطفال خود را سیر کنیم؟ بهتر است دولت ما را شیمیایی بزند که ما این رنج همیشگی را نبینیم."
- "ده روزه زجه هستم، نان ندارم، نانی را که بزها و گاو ها میخورند میخوریم."
- "نانی را که به بزها میدهند ما میخریم و به اطفال خود میدهیم، من شش بجه و یک دختر دارم، مجبور دخترم را بفروشم که اطفالم را سیر کنم."
- "تقاضای من از رئیس جمهور اینست که یا ما مردم غریب را جمع کرده در یک جای پترول بزند و در بدهد و یا به ما یک جای تعیین کند."
- "نان را در آنتن های تلویزیون آویزان کرده اند میگویند میتوانی بخور نمیتوانی بمیر. اگر خودکشی کنیم مسلمان هستیم از قهر خدا میترسیم اگر خود را نکشیم دیگر هیچ راهی نداریم."
- "مسئولین اگر میخواهند جان مردم را بگیرند در گرسنگی نگیرد، یکباره به رگبار بسته کند این مردم را از غم خلاص کند."
28.04.2008. 17:39
به مناسبت روز جهانی زن، به تاریخ ۱۷ حمل ۱۳۸۷جمعیت انقلابی زنان افغانستان (راوا) محفل بزرگی را به شرکت بیش از یکونیم هزار تن در شهر کابل تدارک دیده بود تا زمینهای باشد برای طرح نظرات و سیاست های "راوا" و محکوم نمودن جنایتکاران بنیادگرا، دولت پوشالی کرزی و اشغالگران.
درین محفل در کنار سخنرانی ها، سرودها، درامهای در ارتباط به حکم اعدام پرویز کامبخش و ... همچنان هنرمند مشهور کشور بریالی ولی نیز چند آهنگ تقدیم کرد که با استقبال گرم مواجه شد.
وی از جمله سرود "ای زما وطنه" را اجرا کرد که درین کلپ تماشا میکنید.
26.04.2008. 09:35