Syndication



د غویی اوومه او تمه د هیواد په تاریخ کی دوه کرغیړنې ورځې دی چی د بندخونی، ربړونی، زرګونو بی‎ګناه انسانانو وژنې، ډله‎یز قبرونه، ټول‎وژنې، جنسی تیری، لوټ او تالان، د ملی شتمنیو لوټ، هیواد پلورنې او د سلګونو نورو جنایتونو او انډوخر ښکارندوی دي. سږکال به په دغه توره او ویرجنه ورځ د کابل او کابلیانو د قصاب په راتګ سره، د ګلبدین او نورو جهادی وروڼو سپیتانه‎جګړو زرګونو قربانیانو په پخوانیو ټپونو، مالګه وشیندل شي.

 انتقام خون فرخنده و دیگر زنان ستمدیده را از بنیادگرایان خاین بستانیم!

فرخنده گرامی!

بهاران سرزمین ما با به یادآوری پر‌پر شدنت توسط اوباشان جهادی خجل می‌گردد، ما زنان افغان با سرنگون کردن سیاف، گلبدین، عبدالله، دوستم، خلیلی، محقق، عطا...، انتقام خونت را از این جانیان خواهیم گرفت.

هشت مارچ روز جهانی زن، روزی که با نام و یاد ستاره درخشان جنبش رهایی‌بخش زنان جهان کلارازتکین و دیگر زنان جسور دنیا گره خورده است، باز هم فرا رسید. ما زنان افغان در حالی به پیشواز این روز می‌رویم که زن‌ستیزی و خشونت در گوشه و کنار سرزمین ما بیداد می‌کند. اشغالگران امریکایی یکجا با مزدوران داخلی شان اعم از طالب و داعش و جنایت‌پیشگان گردآمده در دولت دست‌نشانده، شنیع‌ترین جنایت و دهشت را علیه زنان کشور ما مرتکب می‌شوند.

امریکا بعد از اشغال افغانستان، با رویکار آوردن ضدزن‌ترین و پلیدترین نیروها و عناصر نظیر سیاف، قانونی، فهیم، خلیلی، عطا، محقق، دوستم، محمد خان، فاروق وردک، پیرم‌قل و دیگر جانیان، بزرگترین خیانت تاریخی را در حق مردم افغانستان و زنان آن نمود. این سرجنایتکاران از یک و نیم دهه بدینسو پیچ و مهره‌های دولت‌های دست‌نشانده امریکا را در افغانستان تشکیل ‌داده مسبب اصلی سیاهروزی ملت ما بوده‌اند. موجودیت اینان در قدرت ضمنا زمینه رشد مجدد وحشیان طالبی را مساعد نمود که با انداختن زنجیر غلامی دستگاه تروریست‌پرور آی.اس.آی در گردن شان ملت ما را همه روزه غرق انتحار و انفجار و ماتم می‌سازند.

 خواهران، رهایی ما فقط با رزم و پیکار بی‌امان خود ما میسر است!
 خواهران، رهایی ما فقط با رزم و پیکار بی‌امان خود ما میسر است!
عبدالبصیر خواهرزاده کبیر مرزبان با افراد وحشی‌اش در اوایل سال ۱۳۸۸ دختر جوانی را بنام زینوره از ولسوالی رستاق اختطاف و مورد تجاوز دستجمعی قرار می‌دهد. عبدالبصیر بعد با زینوره ازدواج می‌کند، چهار ماه بعد از عروسی این جانی زینوره را در حالی که حامله بود تیرباران می‌کند.

اگر به گزارش‌ّها و سروی‌هایی که از سوی نهادهای بین‌المللی انجام می‌گیرند توجه کنیم، متاسفانه هر سال آمار بربریت علیه زنان افغان بلند و بلندتر می‌شود. UNFPA (صندوق جمعیت سازمان ملل متحد) ‌در پایان سال ۲۰۱۶ اعلام کرد که ۸۷ درصد زنان افغان در زندگی شان انواع بدرفتاری‌ها از جمله خشونت خانوادگی، فزیکی، جنسی و روانی را تجربه کرده‌اند. «سازمان عفو بین‌الملل»‌ هم از ثبت بالاتر از ۵هزار مورد خشونت علیه زنان در افغانستان طی سال ۲۰۱۶ گزارش می‌دهد. با وجود سرازیر شدن ملیون‌ها دالر زیر نام محو خشونت علیه زنان، آگاهی‌دهی و بهبود وضع صحی و تعلیم و تربیه، هنوز هم زنان افغان بدترین و پایین‌ترین موقف را در آمارهای معتبر جهانی دارا می‌باشند. «یوناما» در دسامبر سال گذشته گزارش داد که افغانستان مقام ۱۵۲ را در رده‌بندی شاخص جهانی عدم تساوی جنسیتی از میان ۱۵۵ کشور حاصل نموده است. با وجود تکاندهنده بودن آمارها به صراحت می‌توان اظهار کرد که این‌ها به هیچ صورت نمی‌توانند وضعیت واقعی زنان افغان را بیان کنند، بدون شک صدها مورد ستم علیه زنان از چشم این گزارش‌ها دور مانده است.

 خواهران، رهایی ما فقط با رزم و پیکار بی‌امان خود ما میسر است!
پاینده محمد خاین دوستمی که پسرش بشیره ۱۲ ساله را مورد تجاوز قرار داد.

حاکمیت بنیادگرایان بخصوص خوکان جهادی در ۲۵ سال گذشته باعث گردیده تا کشور ما به مرکز تجاوز جنسی زنان و کودکان تبدیل گردد. در حالی که قوانین افغانستان عملی به نام تجاوز جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد، صدها دختر و زن در این کشور قربانی آن اند. متجاوزان اکثرا اربکی‌ها و افراد زورمندی اند که رابطه تنگاتنگ با سران جهادی مثل عبدالله، عطا، دوستم، پیرم‌قل، خلیلی، سیاف، کبیر مرزبان و... دارند. در این مورد می‌توان از نمونه‌های تجاوز به مریم در ولسوالی زارع ولایت بلخ توسط قوماندان پولیس اکرم زارع از افراد نزدیک به عطا، تجاوز و قتل شکیلا در مرکز ولایت بامیان توسط واحدی بهشتی عضو شورای ولایتی بامیان و برادر فکور بهشتی عضو پارلمان، تجاوز به بشیره دختر ۱۲ ساله در ولایت سرپل توسط پسر پاینده محمد عضو پارلمان، تجاوز و قتل زینوره در تخار توسط خواهرزاده کبیر مرزبان عضو پارلمان وغیره نام برد

خشونت خانوادگی و ازدواج زیر سن از موارد دیگریست که هرروز صدها زن افغان قربانی آن می‌گردند. بعد از زجرکش شدن فرخنده، کشتن و سوزانیدن زنان به امر عادی مبدل شده و مطبوعات از آن‌ها به عنوان یک خبر حاشیه‌ای یاد می‌کند. لیکن به یاد داشته باشیم که خشونت خانوادگی و یا خودکشی زنان بعلت ناامیدی مفرط در افغانستان -‌مانند سایر نقاط دنیا- امر آسمانی نبوده بلکه حاکمیت چندین ساله نظام‌های خاین و ضدزن باعث شیوع لجام‌گسیخته این پدیده گردیده است.

با وجود وضعیت هولناک زنان افغان، سران دولت دست‌نشانده و خاین‌پرور ع و غ مدام در پی چانه‌زنی برای بدست آوردن بیشتر قدرت و سرمایه بوده و فقط گاهگاهی اکت‌های تهوع‌آور دفاع از حقوق زنان می‌نمایند که البته پشیزی ارزش ندارد. دولت‌ امریکا و دیگر متحدان غربی‌اش به کمک دستگاه‌های تبلیغاتی شان اشغال افغانستان را زیر نام «نجات زنان افغان» توجیه می‌کنند و گدی‌گک‌های افغانی، زنان پارلمان‌نشین و ان‌.جی.اویی را هم در این زمینه به خدمت می‌گیرند، اما حالا این نکته به تک تک مردم افغانستان روشن شده است که این‌ گدی‌های امریکا فقط نوکران سرسپرده‌ بوده و دنبال منافع خود می‌باشند.

خواهران عزیز،

«جمعیت انقلابی زنان افغانستان» (راوا) به همه‌ی شما ندا سر می‌دهد که رهایی ما به مدد نیروی اشغالگر و دولت دست‌نشانده جهادی‌ها و طالبی‌ها ناممکن می‌باشد. رهایی ما فقط با رزم و پیکار بی‌امان خود ما میسر است و بس. بیایید در این روز، یکبار دیگر پیمان مبارزه را علیه نیروهای اشغالگر و چاکران بنیادگرا و غیربنیادگرای داخلی شان ببندیم تا ماهیت واقعی و انقلابی این روز را پاس داریم.

«جمعیت انقلابی زنان افغانستان» (راوا)

۸ مارچ ۲۰۱۷ – ۱۸ حوت ١۳٩۵

مروه پلار
مروه پلار

زمونږ په هیواد د ښځو پر وړاندی تاوتریخوالی دوام لري؛ تر اوسه د ډیرو دغو جنایتونو او زړه‎بوږنونکو پیښو څخه ډیر لږ رسنیو ته لاره موندلی ده. دغه کیسې داسی له درده ډکې دی چی د هر باشرفه انسان زړه او وجدان په درد راولی خو د غنی او عبدالله او د هغو د ډلې وجدان هیڅکله هم نه.

له دغو زړه‎بوږنونکو پیښو څخه یوه د مروې او د هغې لس کلنې خور کیسه ده چی د ننګرهار ولایت د خیوې اوسیدونکی دي. مروې درې میاشتې وړاندی د خدای‎رام چی د ګل‎کریم مرستیال او د حضرت علی او جمعیت اسلامی له قومندانانو څخه دی له ورور سره واده وکړ. د واده په شپه د مروې میړه دعوی کوی چی هغه باکره نده او له خدای‎رام سره یوځای، مروه او د هغې ترور په هماغه شپه وهي او ټکوي. وروسته د مروې لاسونه او پښې په پړي تړي او د پلار کور ته یی لیږي. خدای‎رام چی د خیوې له جنایتکارانو څخه دی او د حضرت علی او د هغه ځوی احمد علی په ملاتړ د سیمې واکمن دی، هماغه شپه د سیمیزو پولیسو قومندان حاجی اکرم ته زنګ وهی او له دری رنجر موټرو سره د نادر پر کور برید کوی او د مروې د مور او پلار له وهلو ټکولو وروسته د هغې لس کلنه خور چی له ویرې په تنور چی پټه شوی وه له ځانه سره بیایی او د خدای‎رام ورور ته یی په نکاح کوي.

پدر مروه
پدر مروه

در کشور ما اعمال جنایت علیه زنان کماکان بیداد دارد؛ تا کنون از بیشمار موارد جنایت و شناعت فقط تعدادی اندک به رسانه‌ها درز کرده است. این قصه‌ها چنان استخوانسوز اند که قلب و وجدان هر انسان باشرف را به درد می‌آرد لیکن وجدان غنی و عبدالله و دم و دستگاه مافیایی آنان را هرگز.

یکی از این درد نامه‌های جانگداز داستان مروه و خواهر ده ساله‌اش از ولسوالی خیوه ولایت ننگرهار ‌می‌باشد. مروه سه ماه قبل با برادر خدای‌رام معاون گل‌کریم از جهادی‌های مربوط به حضرت علی و جمعیت اسلامی ازدواج کرد. در شب عروسی شوهر مروه ادعا می‌کند که او باکره نیست و با همدستی خدای‌رام، مروه و عمه‌اش را که شب همانجا بود بشدت لت و کوب می‌کنند. بعدا دست و پای مروه را با ریسمان بسته و به خانه پدرش نادر می‌فرستند. خدای‌رام که از جنایتسالاران خیوه است و به کمک و حمایت حضرت علی و پسرش احمد علی حاکم بلامنازع محل می‌باشد، همان شب به حاجی اکرم قومندان پلیس محلی زنگ زده با سه موتر رنجر پلیس به خانه نادر حمله کرده و پس از لت و کوب پدر و مادر مروه خواهر ده ساله‌اش را که از ترس در تنور پنهان شده بود با خود برده و به نکاح برادر خدای‌رام درمی‌آورند.

اعلامیه «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» به مناسبت پانزدهمین سالگرد اشغال افغانستان توسط امریکا

۱۵سال قبل امریکا و متحدانش زیر نام «جنگ علیه تروریزم» مردم بی‌دفاع و مظلوم ما را مورد بمباران قرار داد. بدون شک اشغال نظامی امریکا صفحه جدیدی از درد، رنج و سیاهروزی را به روی ملت ما گشود و افغانستان در ورطه‌ی گند بنیادگرایی، زن‌ستیزی،‌ فساد، نا‌امنی، فقر، بیکاری، تولید و قاچاق مواد مخدر، غارت داشته‌های ملی، مداخلات کشورهای منطقه و هزار و یک مصیبت دیگر غرق ماند.

در همان آوان که وحوش طالبی زیر ضربات «بی۵۲»‌های امریکایی فرار کردند و جنایت‌پیشگان جهادی نصب شده بر سرنیزه‌های سی.آی.ای. وارد کابل شدند، «راوا» پیشبینی‌ّهایی نمود که امروز بعد از یک و نیم دهه صحت آن‌ّها را مردم ما با صراحت مشاهده می‌کنند. ما طی درخواست عنوانی سازمان ملل در ۱۳نوامبر ۲۰۰۱ اظهار داشتیم: «عقب‌نشینی تروریستان طالبی از کابل می‌تواند یک تحول مثبت باشد اما ورود غارتگران و متجاوزان اتئلاف شمال به شهر خبر وحشتناک و تکاندهنده برای دو میلیون ساکنان کابل که هنوز زخمی‌های ناشی از سال‌های ۱۹۹۲ الی ۱۹۹۶ آنان التیام نیافته است، می‌باشد.» یک سال بعد از ۱۱ سپتامبر «راوا» طی اعلامیه‌ا‌ی به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۲ ابراز داشت: «کله‌پز برخاست، سگ جایش نشست!، امریکا به جای تروریست‌های طالبی تروریست‌های جهادی "ائتلاف شمال" را بر مسند قدرت نشاند.» این خیانت امریکا در برابر مردم افغانستان در کنار حمایت چهل ساله‌اش از بنیادگرایان افغانی نابخشودنی است.

بالاخره رژیم دست‌نشانده ع و غ با پاشیدن نمک بر زخم‌های کابلیان، در یک حرکت منزجرکننده، موافقتنامه با گلبدین این تروریست جانی را امضا کرد تا وی بار دگر با زیر پا کردن خون هزاران قربانی ددمنشی‌ها و راکت‌پرانی‌هایش، وارد میدان ‌گردیده شامل خوان رنگین جواسیس و دست‌پرورده‌های امریکا و غرب گردد.

سفاکان گلبدینی طی چند ماه چانه‌زنی در نهایت موفق شدند که لاشه بویناک رهبر شان را با بهای گران به امریکا و دولت دست‌نشانده غنی عرضه دارند. در حالی که میلیون‌ها هموطن ما با فقر و ناداری مزمن شب و روز می‌گذرانند و معاش کارمندان پایین‌رتبه دولتی، معلمان و عساکر اردو و پولیس ماه‌ها پرداخت نمی‌گردد، مقامات میهنفروش و مزدور دولت و شورای نامنهاد صلح مقدار هنگفت هزینه را برای تامین امنیت این خاین ملی اختصاص داده‌اند. با دادن امتیازات بی‌حد و حصر نظیر شهرک و محل رهایش برای هزاران گلبدینی و نصب آنان در مقامات دولتی، این آدمکشان در قتل و ترور مردم و بخصوص روشنفکران کشور ما دست بازتر خواهند یافت.

امریکا بالاخره تصمیم گرفت تا مولود پلشت‌اش گلبدین، قاتل هزاران هموطن و صد‌ها روشنفکر آزادیخواه و انقلابی کشور ما را که هنگام جنگ مقاومت ضدروسی زیر بال خود گرفته بود و سهم بزرگی از کمک‌های مالی و تسلیحاتی را به کامش می‌ریخت، به جمع خاینان ملی در دولت کابل افزوده و بدینترتیب کلکسیون سرجنایتکاران را در دولت جهادی ـ مافیایی غنی ـ عبدالله تکمیل کند.

ما مکررا گفته‌ایم که برای امریکا اشک و خون مردم افغانستان ذره‌ای اهمیت ندارد. امریکای بنیادگرا‌پرور جهت پیشبرد سیاست‌ّهای شوم و تجاوزگرانه خود در ۱۵ سال گذشته سرنوشت مردم و وطن ما را به دلالان تبهکار خود سیاف، محقق، قانونی، فهیم، خلیلی، دوستم، اسماعیل، ملاتره‌خیل، عبدالله، ربانی و وحوش طالبی سپرد. با آنکه دولت فاسد و پرجاسوس کرزی و غنی مملو از آدمکشان معروف گلبدینی‌ ـ‌ فاروق وردک، کریم خرم،‌ هادی ارغندیوال، عمر داوودزی،‌ محمد خان، جمعه خان همدرد، وحیدالله سباوون، حلیم فدایی و...ـ بوده است، لیکن حالا قصاب کابل با گرفتن امتیازات از جمله مصونیت قضایی، نصب بیشتر سگ‌های دیوانه‌اش در دولت، مشوره دادن در اکثر مسایل و حذف نام خود و تروریست‌هایش از لیست سیاه سازمان ملل، به کابل شهر سوگوار و نمناک از خون قربانیان باندش قدم خواهد گذاشت.

داغ های ننگین هشت و هفت ثور را با مبارزه قاطع ضد بنیادگرایی از دامان تاریخ خویش بزداییم!




۲۳ سال قبل در هشتم ثور دار و دسته‌‌های جنایتکار جهادی که چهارده سال تمام توسط کشورهای غربی در راس شان امریکا و ارتجاع منطقه مانند پاکستان، ایران و عربستان سعودی تجهیز و تسلیح شده بودند، در کابل به قدرت رسیدند و با ددمنشی‌های بی‌‌نظیر حمام خون را در کشور برپا کردند. خوکان بنیادگرا به رهبری سیاف، گلبدین، مسعود، مزاری، ربانی، دوستم، فهیم، قانونی، اسماعیل، محسنی، محقق، خلیلی، ملاعزت، بسم‌الله، عبدالله، عطا، زلمی‌توفان و ده‌ها جانی دیگر انبارهای پر از اسلحه، خزاین دولتی و دارایی‌های ملی را از سران خلق و پرچم تسلیم شدند. در ازای این کار، اکثر رهبران وطنفروش و جنایتکار حزب‌ دموکراتیک خلق که آغازگران بربادی و ویرانی کشور ما بودند، از سوی دولت مجاهدین مورد «عفو عمومی» قرار گرفتند و با اخذ ویزا به کشورهای اروپایی پناهنده شدند. در حالی که هزاران هموطن بی‌دفاع ما در سگ‌جنگی و تاراج جهادی‌ها گیر ماندند.

تا زمانی که این دم و دستگاه خون و خیانت با سیل عصیانگر مردمی سرنگون نشود مردم افغانستان شاهد جنایات تکاندهنده‌تر و هولناکتر از این خواهد بود

کابلیان در هفته قبل یکبار دیگر وحشت، بربریت و زن‌ستیزی نوع جهادی‌ و هتلری را شاهد بودند، فرخنده دختر جوان در روز روشن و در حضور پولیس توسط جمعی ناانسان، بی‌غیرت و بی‌ناموس لت و پار گردید و بعد جسدش سوزانیده شد. با تمام زن‌ستیزی که طی چند دهه گذشته‌ توسط خاینان بنیادگرای جهادی و طالبی بر زنان کشور ما روا رفته است، حداقل در صد سال اخیر چنین حادثه‌‌ی وحشتناکی را ناظر نبوده‌ایم. سوالی که ذهن هر فرد آگاه و باوجدان این سرزمین را به خود مشغول می‌کند این است که چرا باوجود تبلیغات کرکننده زیر نام «حقوق زن» و سرازیر شدن میلیاردها دالربه این منظور، شاهد این گونه بربریت بی‌مانند در برابر زنان افغان هستیم. جواب واضح است؛ زیرا طی چهارده سال امریکا ضدزن‌ترین و جنایتکارترین افراد را در دولت‌ دست‌نشانده‌‌‌اش جابجا کرده آنان را از محاکمه و پاسخگویی معافیت بخشید. حادثه فرخنده هرگز نمی‌توانست اتفاق افتد مگر این که عاملان آن حمایت همه‌جانبه در دورن حکومت فاسد و مافیایی‌ـ‌جهادی کابل را نمی‌داشتند. سگ‌چوچه‌هایی مانند شرف بغلانی، ثاقب عابدی، حبیب ده‌افغانان و دیگر قاتلان هرگز قادر به انجام همچون ددمنشی نبودند مگر اینکه حمایت عبدالله، سیاف، اسماعیل، قانونی، خلیلی، دوستم، امرالله صالح، عطا، ضیا مسعود، محقق، صلاح‌الدین ربانی، احمدخان و دیگر سرجنایتکاران را در دولت ساخت امریکا نمی‌داشتند.

  1. «انتخابات» جنایتکاران: سگ زرد برادر شغال
  2. عاملان فجایع هشت و هفت ثور تا کنون حاکم اند
  3. با وحدت سرتاسری، اشغالگران امریکایی و ناتو را بروبیم!
  4. کسب استقلال، شرط اول بهروزی وطن و مردم ما
  5. داغ های ننگین هفتم و هشتم ثور را با نابودی عاملین آن ها از تقویم خواهیم زدود !
  6. زنان افغان در آتش بیداد بنیادگرایان و اشغالگران می‌سوزند
  7. خواهران، خود کشی نکنید، به دشمن کشی برخیزید!
  8. نگذاریم موسسات تعلیمی را با نامگذاری های خاینانه، آلوده سازند
  9. پنجال جلادان هشت ثوری و هفت ثوری را از سرنوشت وطن خود کوتاه سازیم!
  10. رهایی زنان افغان از چنگ بنیادگرایی، اشغال و مردسالاری با مبارزه خود شان میسر است!
  11. صلح با جنایتکاران جنگ با مردم!
  12. نه امریکا، نه خاینان ۸ ثور، ۷ ثور و طالبی، افغانستانی مستقل و دموکراتیک!
  13. شعله‌ی برخاسته از خون فرزادها رژیم سفاک ایران را خواهد سوخت!
  14. بدون راندن اشغالگران و جنایت پیشگان طالبی و «جبهه ملی»، رهایی زنان افغانستان ممکن نیست!
  15. نه امریکا و نه جنایتکاران طالبی و جهـادی، زنده باد پیکار نیروهای مستقل و دموکراتیک!
  16. با کاغذ تشناب شدن فهیم جنایتکار، رژیم پلید جهادی ـ مافیایی کرزی پاک نمی‌شود!
  17. علیه جنایات جنگی امریکا و نوکران بنیادگرایش بپا خیزیم!
  18. مردم کشوری تحت اشغال بیگانگان و سلطه‌ی جنایتکاران جهادی به جنگ با پاکستان نخواهند رفت!
  19. باید با پیکار قاطعانه بر ضد بنیادگرایان و حامیان جهانی آنان به ادامه فاجعه هشتم ثور نقطه پایان گذاشت‌
  20. بیانیه «راوا» در سوگ‌ محمودگودرزی‌
آخرین مطالب