طارق‌ ـ كابل‌،

«... البته‌ من‌ به‌ سهم‌ خود از موضع‌ اصولی‌ پر افتخار "راوا" كاملاً آگاهم‌ و شرم‌آور می‌دانم‌ كه‌ مدعی‌ شوم‌ موضع‌ "راوا" با موضع‌ جنایتكاران‌ طالبی‌ و گلبدینی‌ یكی‌ است‌. منتها در روزهای‌ داغ‌ انتخابات‌ در كابل‌ این‌ افواه‌ حتی‌ از چند رادیو هم‌ پخش‌ شد كه‌ طالبان‌، گلبدین‌ و "راوا" انتخابات‌ را رد كرده‌ اند. و اتكای‌ لااقل‌ "رادیو آزادی‌" بر بیانات‌ سحرصبا از "راوا" در كنفرانسی‌ مطبوعاتی‌ در پشاور بود.

می‌خواستم‌ در "پیام‌ زن‌" هم‌ معلوماتی‌ در زمینه‌ ارائه‌ شود تا در سطح‌ وسیعتری‌ روشنگری‌ شده‌ باشد.»

«من‌ هم‌ از دوستداران‌ جدی‌ شعر و شخصیت‌ اسماعیل‌خویی‌ بودم‌ تا اینكه‌ مطلب‌ "آقای‌ اسماعیل‌خویی‌، "لطیف‌ جان‌" دیریست‌ "خوانده‌" است‌" را در "پیام‌ زن‌" شماره‌ ۵۷ و ۵۸ دیدم‌. تكان‌ خوردم‌. به‌ قول‌ خود آقای‌ خویی‌ "دردم‌" آمد منتها دردی‌ همراه‌ عق‌ و انزجار چرا كه‌ شاعری‌ نامدار و حماسه‌سرای‌ سیاهكل‌ و سعید سلطانپورها و شكراله ‌پاك‌نژادها و موسی‌خیابانی‌ها، زبانش‌ را با لحن‌ ستایش‌ یك‌ ملا بچه‌ی‌ خادی‌ و قلم‌باشی‌ امیر برهان‌الدین‌ربانی‌ و سایر جلادان‌ "ائتلاف‌ شمال‌" می‌آلاید! باور كردنی‌ نیست‌ ولی‌ واقعیت‌ است‌. مثل‌ واقعیت‌های‌ بسیار تلختر دیگر كه‌ مردم‌ ما در این‌ ۲۵ سال‌ اخیر با آنها مواجه‌ بوده‌ اند. نمی‌دانم‌ با توجه‌ به‌ سقوط‌ آقای‌ خویی‌ در پای‌ یك‌ جاسوس‌ رژیم‌ ایران‌ و سگان‌ وطنی‌اش‌ چرا ضرب‌المثل‌ "گوشت‌ گر بگندد به‌ آن‌ نمك‌ زنند، وای‌ از روزی‌ كه‌ نمك‌ بگندد" در ذهن‌ تداعی‌ می‌شود.

زمانی‌ شعر اسماعیل‌خویی‌ می‌توانست‌ منفذ هوایی‌ پاك‌ و آزاد و نیروبخش‌ باشد در كشتارگاه‌ جلادان‌ دینی‌ ایران‌ و افغانستان‌، ولی‌ با سرودن‌ برای‌ یك‌ شكنجه‌گر خادی‌ ـ جهادی‌ شعرش‌ و ناگزیر شخصیت‌اش‌ را با نجاست‌ بنیادگرایان‌ افغانی‌ اندود می‌كند. او "نمك‌" بود كه‌ حالا خود می‌گندد.

نامه‌ نصیری‌ و پاسخ‌ ما:

دوست‌ محترم‌، از سه‌ مطلب‌ ارسالی‌ «... از دوسیه‌ مسعود» به‌ قلم‌ بروس‌ریچاردسن‌ به‌ ترجمه‌ داكتر خلیل‌اله‌هاشمیان‌ چاپ‌ شده‌ در «افغان‌ رساله‌» (فبروری‌ ۲۰۰۴) نمی‌توانیم‌ استفاده‌ كنیم‌ به‌ این‌ دلیل‌:

در مطلب‌ از كتاب‌ مایك‌مارتین‌ با عنوان‌ «افغانستان‌: از داخل‌ جبهه‌ مقاومت‌ مجاهدین‌» فاكت‌هایی‌ در مورد رابطه‌ احمد شاه ‌مسعود با روسها ارائه‌ می‌شود اما در مقابل‌ به‌ برجسته‌ ساختن‌ برادران‌ جنایتكارش‌ به‌ نام‌ حشمت‌اله‌ از دره‌ غوث‌ و فرید وابسته‌ به‌ باند گلبدین‌ خاین‌ می‌پردازد. از جمله‌ این‌ گفته‌ از سوی‌ «استاد» فرید تبهكار را می‌آورد: «وقتی‌ مسعود جنگ‌ می‌كرد، او فقط‌ برای‌ خود می‌جنگید. اما ما برای‌ اسلام‌ می‌جنگیم‌ تا یك‌ جمهوری‌ اسلامی‌ رویكار آید»! و یا:

ر فیع‌ - كابل‌،

«... در شماره‌ ۶۲ در آخر مطلب‌ "جاویدكوهستانی‌ و رحیم‌داد در مصاحبه‌ با رادیو آزادی‌، وقتی‌ دو خادی‌ به‌ روی‌ یكدیگر پنجال‌ می‌افگنند" متوجه‌ شدم‌ كه‌:

"در شماره‌های‌ آینده‌ حرف‌های‌ مردكی‌ را خواهیم‌ آورد به‌ اسم‌ هادی‌دبیر، فردی‌ نو سواد اما سوپر وقیحی‌ كه‌ فقط‌ یاد دارد اسماعیل‌، ربانی‌، دوستم‌، فهیم‌ وغیره‌ جنایت‌سالاران‌ را قهرمان‌ بنامد."

در این‌ ارتباط‌ می‌خواستم‌ نكته‌ای‌ را با شما در میان‌ بگذارم‌ كه‌ اگر درست‌ تشخیص‌ دادید آن‌ را عملی‌ سازید زیرا من‌ به‌ عنوان‌ یكی‌ از دوستداران‌ تان‌ هر برگی‌ از "پیام‌ زن‌" را پر افتخارترین‌ صفحه‌ تاریخ‌ مبارزه‌ سیاسی‌ در افغانستان‌ علیه‌ سیاهترین‌ و پست‌ترین‌ و ارتجاعی‌ترین‌ نیروهای‌ مذهبی‌ و غیر مذهبی‌ می‌دانم‌ و بنابر این‌ نمی‌خواهم‌ در آن‌ به‌ افشای‌ هر خرده‌ خاین‌ و جنایتكاری‌ بپردازید كه‌ در مقایسه‌ با رهبران‌ جلاد شان‌ مگس‌هایی‌ بیش‌ نیستند ولی‌ به‌ مجرد این‌ كار (افشا شدن‌ در "پیام‌ زن‌")، تا حدودی‌ مطرح‌ می‌شوند. به‌ همین‌ دلیل‌ اگر قبلاً از آمدن‌ نوشته‌ در باره‌ دو خادی‌ كثیف‌ یعنی‌ جاویدكوهستانی‌ و رحیم‌داد خبر می‌داشتم‌ حتماً از شما مصرانه‌ خواهش‌ می‌كردم‌ از درج‌ آن‌ بگذرید چون‌ دو خادی‌ مذكور كوچك‌تر و بی‌قیمت‌تر از آن‌ هستند كه‌ به‌ افشا شدن‌ آن‌ هم‌ در ۷ صفحه‌ بیارزند.

زمانی‌ كه‌ «پیام‌ زن‌» زیر چاپ‌ می‌رفت‌ و هنوز شمارش‌ آرأ تمام‌ نشده‌ بود، همانطوری‌ كه‌ پیشبینی‌ می‌شد حامدكرزی‌ از كلیه‌ به‌ اصطلاح‌ رقبای‌ خود به‌ طور غیر قابل‌ مقایسه‌ای‌ پیشی‌ گرفته‌ بود. بهر حال‌ مسلم‌ است‌ كه‌ محقق‌، دوستم‌، قانونی‌، احمدزی‌، پدرام‌ وغیره‌ جنایت‌پیشگان‌ مجموعاً نصف‌ آرأ را هم‌ به‌ دست‌ نخواهند آورد. ولی‌ حتی‌ همین‌ درصدی‌ ناچیز برای‌ آنان‌ بسیار زیاد است‌ و این‌ خود ثابت‌ می‌سازد كه‌ انتخابات‌ آزاد نبود و سایه‌ تفنگ‌ و تهدید و تنگه‌ و تطمیع‌ بر آن‌ شدیداً سایه‌ افگنده‌ بود. چنانچه‌ ما در اعلامیه‌ متذكر شده‌ایم‌ اگر انتخابات‌ آزاد می‌بود اولاً جنایتكاران‌ مذكور به‌ هیچ‌ وجه‌ نمی‌توانستند در آن‌ راه‌ یابند و اگر راه‌ می‌یافتند حتی‌ یك‌ در صد هم‌ رأی‌ نمی‌آوردند.

به‌ مراتب‌ بیشتر از آنچه‌ تصور می‌شد مردم‌ با وصف‌ خطر ترور طالبان‌، القاعده‌ و گلبدین‌ جرئت‌ كرده‌ و در انتخابات‌ شركت‌ جستند كه‌ به‌ حامدكرزی‌ رأی‌ بدهند تا تقلب‌ و توطئه‌ جنایت‌سالاران‌ خنثی‌ شده‌ و به‌ همین‌ وسیله‌ به‌ روی‌ این‌ سگان‌ هار بیگانه‌ كه‌ زیر ریش‌ هر كدام‌ هزاران‌ فساد خوابیده‌ است‌، تف‌ بیندازند.

با توجه‌ به‌ اینكه‌ اسم‌ گلنوربهمن‌ به‌ عنوان‌ مدیر نشریه‌های‌ مختلف‌ به‌ چشم‌ می‌خورد قبل‌ از همه‌ سوال‌ پیدا می‌شود كه‌ این‌ نام‌ خدا ماشین‌ مدیر مسئول‌ شدن‌ و راه‌ انداختن‌ كانون‌ و مركز و...، چطور و از كجا به‌ امكانات‌ مادی‌ برای‌ اجرای‌ این‌ همه‌ كارروایی‌هایش‌ دست‌ می‌یابد؟ چطور است‌ كه‌ «راوا» هیچگاه‌ و به‌ هیچ‌ عنوانی‌ موفق‌ نشد از هیچ‌ سفارت‌ و سازمان‌ غیر دولتی‌ (اینجو) موفق‌ به‌ دریافت‌ كوچكترین‌ كمك‌ شود ولی‌ او در زمینه‌ به‌ مشكلی‌ مواجه‌ نمی‌شود؟ البته‌ نباید از یاد برد كه‌ هر نشریه‌ی‌ وی‌ چنانچه‌ گفتیم‌ حتماً برآمده‌ از یك‌ مركز «كلتوری‌» یا «حقوقی‌» و... می‌باشد كه‌ هزینه‌ بیشتری‌ را می‌طلبد.

و سوال‌ دومی‌ آزاردهنده‌ اینست‌ كه‌ این‌ همه‌ «مركز» و نشریه‌ برای‌ كی‌ و برای‌ چه‌ و كدام‌ هدف‌؟

حتی‌ سرمقاله‌ «سپیده‌» ـ كه‌ بر آن‌ نظری‌ خواهیم‌ انداخت‌ ـ عنوان‌ دارد: «همدردی‌ با سپیده‌ همدردی‌ با فرهنگ‌ مترقی‌ است‌».

بقیه‌ از شماره‌ قبلی‌

از داكتر محمودگودرزی‌

با همه‌ نیرویمان

خانم‌ برادسكی‌ در دومین‌ دیدار خود كتاب‌ «با همه‌ نیرویمان‌» را برایم‌ ارمغان‌ آورد و احساس‌ مهرآمیز خود را در یادداشتی‌ در نخستین‌ صفحه‌ كتاب‌ بدین‌ گونه‌ بیان‌ نمود:

«آقای‌ گودرزی‌، سپاس‌ از شما برای‌ توجهتان‌ به‌ زنان‌ افغانستان‌، باشد كه‌ سرگذشت‌ آنان‌ به‌ كوششهای‌ شما برای‌ آفرینش‌ جهانی‌ بهتر نیرو بخشد. همچنین‌ باشد كه‌ بسیار زود تندرستی‌ كامل‌ خود را بدانگونه‌ كه‌ هر یك‌ از ما آرزو میكنیم‌ باز یابید.
در صلح‌، همبستگی‌ و پایداری‌ ان‌برادسكی‌ جون‌ ۲۰۰۳»

با نگاه‌ اولی‌ به‌ نخستین‌ شماره‌ مجله‌ «پرنیان‌» منتشره‌ی‌ بهار ۸۳، فكر می‌كردیم‌ بررسی‌ای‌ نسبتاً مفصل‌ از آن‌ باید بیاوریم‌. ولی‌ با «تورق‌» كامل‌ آن‌ دریافتیم‌ كه‌ نه‌ بابا چه‌ جای‌ پرگویی‌ است‌، تنها توجه‌ به‌ عنوان‌های‌ «آثار» و صاحبان‌ آنها كافی‌ است‌ بدانیم‌، دلالان‌ مطبوعاتی‌ «ائتلاف‌ شمال‌» راه‌ خیانت‌آمیز خود را ادامه‌ می‌دهند. امیر اسماعیل‌، امیر دوستم‌، امیر داود، امیر فهیم‌، امیر ربانی‌، امیر عبدالله‌، امیر قانونی‌، امیر سیاف‌، امیر محقق‌، امیر پدرام‌ و امیر و امیرك‌های‌ دیگر، با تكیه‌ بر مالكان‌ خارجی‌، تفنگ‌، رهزنی‌، تهدید و اختطاف‌ حاكمیت‌ شان‌ را در كشور طاعون‌زده‌ تداوم‌ می‌بخشند؛ و شاعران‌ و نویسندگان‌ انجمنی‌ ساخت‌ و پاخت‌ با آنان‌ را جز تقدیر خود یافته‌اند؛ تفنگ‌ اولی‌ها با قلم‌ دومی‌ها پیچ‌ خورده‌ و اعلام‌ می‌دارد كه‌ امارت‌ «ائتلاف‌ شمال‌» خواست‌ اكثریت‌ و منطبق‌ با خصوصیات‌ «جامعه‌ افغانی‌» و «هویت‌ افغانی‌» است‌ و بنابرین‌ باید تحكیم‌ یابد و مخالفت‌ با آن‌ سر خود را به‌ دیوار كوبیدن‌ است‌ و به‌ فتوای‌ كاظم‌كاظمی‌، اصلاً پیروزی‌ بر تفنگ‌ در امارت‌ افغانستان‌ مطرح‌ نیست‌!

عده‌ای‌ كه‌ شرمنده‌ و سر پوشیده‌ زمزمه‌ می‌كنند با «ائتلاف‌ شمال‌» نیستند، از یاد می‌برند كه‌ با آماج‌ قرار ندادن‌ جنایت‌سالاران‌ و نوشتن‌ بی‌ارتباط‌ به‌ نكبت‌ این‌ لاشخواران‌، با تقلید از نشریه‌های‌ ارتجاعی‌ جمهوری‌ اسلامی‌ شعر و داستان‌ و نقد نوشتن‌، آگاهانه‌ و ناآگاهانه‌ خود را بر سر انگشت‌ كوچك‌ آن‌ دژخیمان‌ می‌آویزند.

پاسخ‌ به‌ نامه‌ ضیا ـ پشاور

دوست‌ عزیز، سوای‌ ناآگاهان‌، ما را همان‌هایی‌ متهم‌ به‌ «بی‌عفتی‌ كلام‌» می‌نمایند كه‌ خود سر در توبره‌ نرشیرنگارگرها، لطیف‌پدرام‌ها، اكرم‌عثمان‌ها و صاحبان‌ آنان‌ دارند. هر چند در زمینه‌ قبلاً نوشته‌ایم‌، اینك‌ باز هم‌ به‌ اختصار نكاتی‌ را بر می‌شماریم‌:

«پیام‌ زن‌» را به‌ «عدم‌ رعایت‌ عفت‌ كلام‌» متهم‌ می‌سازند زیرا:

ـ ما بنیادگرایان‌ طالبی‌ و «ائتلاف‌ شمال‌» را همان‌ چیزی‌ كه‌ واقعاً هستند یعنی‌ جنایتكار، خاین‌، رهزن‌ و متجاوز به‌ خواهر و مادر و جوان‌ و پیر مردم‌ ما نامیده‌ و آنان‌ را فقط‌ و فقط‌ شایسته‌ محاكمه‌ای‌ سختگیر می‌دانیم‌، همراه‌ حصول‌ ملیون‌ها دالری‌ كه‌ خود و خاندان‌ شان‌ زده‌اند.

ـ ما می‌گوییم‌ تا زمانی‌ كه‌ جنایت‌سالاران‌ طرد و منزوی‌ و مجازات‌ نشده‌اند، مكروب‌ شان‌ تا سال‌های‌ دراز دیگر مصیبت‌ آفرین‌ بوده‌ و ملت‌ رنجور ما را آزار خواهد داد.

جاویدكوهستانی‌ و رحیم‌داد در مصاحبه‌ با رادیوآزادی‌

هنگامی‌ كه‌ آخرالامر امریكا از طرف‌ سگ‌های‌ وفادارش‌، تروریست‌های‌ القاعده‌، طالبی‌ و گلبدینی‌ گزیده‌ شد، تصمیم‌ به‌ سركوب‌ آنان‌ گرفت‌ و نیروهایش‌ همراه‌ متحدان‌ وارد كشور شغالی‌ شده‌ی‌ ما شدند كه‌ نتیجه‌ی‌ آن‌ متاسفانه‌ نه‌ تنها قلع‌ و قمع‌ تروریست‌ها نبوده‌ بلكه‌ عدم‌ وجود دولتی‌ دموكراتیك‌ و مهمتر از آن‌ احیای‌ «ائتلاف‌ شمال‌» جنایت‌پیشه‌ كه‌ پس‌ از كشته‌ شدن‌ «سپه‌سالار» در احتضار بود، افغانستان‌ نیم‌ جان‌ ما همان‌ است‌ كه‌ بود: ناامن‌، فاقد دولت‌ مركزی‌، و اسیر جنایت‌سالاران‌ «ائتلاف‌ شمال‌». سرازیر شدن‌ بلیونها دالر هم‌ از آنجایی‌ كه‌ عمدتاً در حلقوم‌ فهیم‌ و عبدالله‌ و قانونی‌ و اسماعیل‌ و دوستم‌ و دین‌محمد و سیاف‌ و شركا فرو می‌رود، دردی‌ را دوا نتوانسته‌ است‌.

اما در این‌ آشفتگی‌های‌ بی‌انتها، چیزهایی‌ هم‌ پدید آمده‌اند كه‌ برای‌ مردم‌ تشنه‌ی‌ امنیت‌، آزادی‌، نان‌، خانه‌، معارف‌ ما اگر چه‌ نقطه‌ امید و تكیه‌گاهی‌ به‌ شمار نروند، بدون‌ تردید از ارزش‌ تاریخی‌ به‌ سزایی‌ برخوردار اند و از آن‌ میان‌ است‌ رادیو آزادی‌ و چند برنامه‌اش‌ نظیر اخبار و گزارش‌های‌ داخلی‌ و خارجی‌، در امواج‌ آزادی‌ و حتی‌ برنامه‌ مربای‌ مرچ‌ آن‌ كه‌ عموماً خوب‌ و گیرا نوشته‌ شده‌، مسایل‌ نسبتاً اساسی‌ مطمح‌ نظرش‌ می‌باشد و می‌كوشد ابتذال‌ و بیمزه‌گی‌های‌ مزمن‌ در پروگرام‌های‌ رادیو كابل‌ در آن‌ راه‌ نیابد.

  1. فلسطین‌ و آزادیخواهان‌ اسرائیل
  2. اقتـراح‌
  3. ناتو، مافیای‌ «قهرمان‌ ملی‌» و لگدی‌ تازه‌ بر پوزه‌ی‌ دستگیر پنجشیری‌
  4. كریم خلیلی ضمانت سگ خونخوارش عارف داوری را كرده...
  5. مردم‌ ما بتينا را هميشه‌ به‌ خاطر خواهند داشت‌
  6. پوقانه‌ی «مقاومت‌ درونمرزی» می‌تركـد
  7. افسانه‌، حقیقت‌ ماندگار
  8. ادواردسعید زبان‌ آتشین‌ ملتش‌
  9. «چوچه‌ سگِ» گلبدین‌ را كشتند تا اسرار سگ‌های‌ كلان‌ او فاش‌ نشوند!
  10. «پیام‌ زن‌» و مطبوعات‌ و شخصیت‌های‌ ضد بنیادگرا
  11. شیرین‌ عبادی‌ در كنام‌ ددان‌ كار می‌كند، او را باید درك‌ كرد
  12. چند مقاله از شخصیت های ضد رژیم ایران در باره شیرین عبادی
  13. مقالاتی از محمود گودرزی
  14. نامه‌های رسیده برای داكتر محمود گودرزی
  15. افغانستان‌، عراق‌‌ خواهد شد اگر...
  16. حمله سگان حاجی ‌دین ‌محمد وگلبدین بر هنرمندان در ننگرهار
  17. سانسور در «ولایت‌ فقیه‌» از زبان‌ علی‌ اشرف‌ درویشیان‌
  18. چند لگد از «دیده‌ بان‌ حقوق‌ بشر» بر پوزه‌ دستگیر پنجشیری
  19. زرداد بی‌ناموس‌ محاكمه‌ می‌شود، اما خواست‌ مردم‌ ما محاكمه‌ پدر كثیفتر از خودش‌ گلبدین‌ است‌!
  20. «پیمان ‌شكنی‌» امریكا با كرزی
آخرین مطالب