«ماه‌ و ستاره‌ و خورشید جهاد» و لابد لومپن‌ اوباش‌ كثیف‌ جهاد تورن‌ اسماعیل‌، كارگری‌ را كه‌ در ساختمان‌ پل‌ هوایی‌ در هرات‌ كار می‌كرد زیر مشت‌ و لگد گرفت‌ و بعد از سگان‌ مسلح‌اش‌ خواست‌ تا الله‌ اكبر گویان‌ او را در مضروب‌ كردن‌ كارگر بیگناه‌ كمك‌ كنند. (سایت‌ فارسی‌ بی‌بی‌سی،‌ ۲۴ مارچ‌ ۲۰۰۵). «قاید جهاد» تهدید كرده‌ بود كه‌ اگر مقامات‌ محلی‌ هرات‌، «با كف‌ زدن‌»، پل‌های‌ هوایی‌ را ساختند او «با الله‌ اكبر» آنها را خراب‌ خواهد كرد زیرا پل‌ها چشم‌ انداز نهادی‌ را كه‌ او ساخته‌ خراب‌ می‌كند.

یاسرعرفات‌ مردی‌ كه‌ با پشت‌ پا زدن‌ به‌ وظیفه‌اش‌ به‌ مثابه‌ انجنیر، سازمان‌ «الفتح‌» را به‌ خاطر پیكار مسلحانه‌ برای‌ رهایی‌ فلسطین‌ با تنها پنج‌ نفر از همرزمانش‌ بنیاد گذاشت‌، در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ جهان‌ را وداع‌ گفت‌. با مرگ‌ عرفات‌ دولت‌ غاصب‌ و نژادپرست‌ اسرائیل‌ با خوشحالی‌ تصور می‌كند كه‌ صدای‌ الهامبخش‌ و پر غرور آزادیخواهی‌ مردم‌ فلسطین‌ را به‌ تدریج‌ و با بند بازی‌های‌ گوناگون‌ دیپلماتیك‌ و سیاسی‌ برای‌ همیشه‌ خفه‌ خواهد ساخت‌. ولی‌ مردمی‌ كه‌ بیش‌ از نیم‌ قرن‌ است‌ با وصف‌ در محاصره‌ بودن‌ و خنجر از پشت‌ خوردن‌ها از سوی‌ ارتجاع‌ عرب‌، عشق‌ و اراده‌ پولادین‌ شان‌ را به‌ نیل‌ به‌ رهایی‌ ثابت‌ ساخته‌ اند، با از دست‌ دادن‌ رهبران‌ نه‌ اینكه‌ روحیه‌ شان‌ تضعیف‌ نخواهد شد بلكه‌ با جمعبندی‌ از تجربیات‌ مبارزات‌ مسلحانه‌ و غیر مسلحانه‌ شان‌ به‌ یقین‌ جنبش‌ را اعتلا خواهند بخشید.

داكتر محمودگودرزی‌

درآمـد

بار دیگر بر این‌ باور پای‌ می‌فشارم‌ كه‌ یاد و بزرگداشت‌ از دست‌شدگان‌ ما فراتر از به‌ خاطر آوردن‌ زاد روز و یا مرگ‌ روز آنان‌ است‌. بزرگداشت‌ راستین‌ فرزانگان‌ در گذشته‌ ما در گام‌زدن‌ در راهی‌ است‌ كه‌ آنان‌ بر ما گشوده‌ اند و پیگیری‌ آمیخته‌هاییست‌ كه‌ آنان‌ دریافته‌ اند. می‌خواهم‌ از «مینا» بنیادگذار «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» یاد كنم‌ كه‌ در چهارم‌ فوریه‌ ۱۹۸۷ از سوی‌ ماموران‌ «كی‌.جی‌.بی‌» روسیه‌ شوروی‌ در كویته‌ پاكستان‌ ترور شد.

Mordechai Vanunu

مردكای ‌ونونو Mordechai Vanunu مرد اسرائیلی‌ای‌ است‌ كه‌ ۱۹ سال‌ پیش‌ در برنامه‌ هستوی‌ اسرائیلی‌ كار می‌كرد ولی‌ با توجه‌ به‌ موقعیت‌ و ماهیت‌ دولت‌ اسرائیل‌ به‌ زودی‌ متوجه‌ شد كه‌ آن‌ كشور طرح‌ بسیار خطرناكی‌ دارد و بنابران‌ با به‌ جان‌ خریدن‌ حتی‌ خطر مرگ‌ تصمیم‌ گرفت‌ دنیا را از آنچه‌ دیده‌ با خبر سازد.

اسرائیل‌ همیشه‌ از داشتن‌ برنامه‌ هستوی‌اش‌ انكار می‌كرد اما ونونو اسناد سری‌ای‌ را در نشریات‌ برتانیه‌ منتشر ساخت‌ كه‌ خلاف‌ ادعای‌ آن‌ دولت‌ را ثابت‌ می‌ساخت‌. ولی‌ او در آنجا با زنی‌ امریكایی‌ آشنا شد كه‌ وادارش‌ نمود تا مسافرتی‌ به‌ ایتالیا كند. او نمی‌دانست‌ كه‌ زن‌ از اجنت‌های‌ «موساد» سرویس‌ استخبارات‌ اسرائیل‌ بود و بناءً به‌ مجردی‌كه‌ به‌ ایتالیا رسید بیهوش‌ ساخته‌ شده‌ و توسط‌ «موساد» به‌ اسرائیل‌ ربوده‌ شد و در آنجا به‌ عنوان‌ یك‌ خاین‌ مورد تحقیق‌ قرار گرفته‌ به‌ ۱۸ سال‌ زندان‌ محكوم‌ گشت‌. سرانجام‌ در اثر فشار بین‌المللی‌ پس‌ از گذراندن‌ ۱۸ سال‌ زندان‌ اكثراً انفرادی‌ در اپریل‌ ۲۰۰۴ رها شد اما محروم‌ از حق‌ داشتن‌ پاسپورت‌، نزدیك‌ شدن‌ به‌ میدان‌های‌ هوایی‌ و بندرها و صحبت‌ با خارجیان‌.

در نظمی‌ آمده‌ كه‌: گویند مرا چو زاد مادر ـ پستان‌ به‌ دهن‌ گرفتن‌ آموخت‌

اما وضع‌ جنایت‌سالاران‌ وطنی‌ طوریست‌ كه‌ گویی‌ از همان‌ زمان‌ تولد غیر از جنایت‌پیشگی‌، یاد گرفته‌ اند تا چگونه‌ به‌ حد اعلی‌ وقیح‌ و دیده‌درا باشند. به‌ دو نمونه‌ تازه‌ توجه‌ كنیم‌:

نمونه‌ اول‌:

صدیقه‌ بلخی‌ به‌ اصطلاح‌ وزیر شهدا و معلولین‌ در گفتگویی‌ با روزنامه‌ ایران‌ (۸ ثور ۱۳۸۴) اظهار می‌دارد: «حضور زنان‌ در دولت‌ كرزی‌ برای‌ ظاهرسازی‌ نیست‌.»

شوخی‌ كه‌ نمی‌كنید خانم‌ صدیقه‌؟

resistance and brutalities in iran

در روزهای انتخابات‌ رياست‌ جمهوری ايران‌ كه‌ رسانه‌های جهانی كمتر از رسانه‌های رژيم‌ ايران‌ به‌ آن‌ توجه‌ ننمود، حركتی هم‌ بر ضد جمهوری خيانت‌ و جنايت‌ اسلامی در جريان‌ بود: اعتصاب‌ غذايی داكتر ناصرزرافشان‌ و عده‌ای از زندانيان‌ ديگر در اعتراض‌ به‌ انتخابات‌ كاذب‌، فقدان‌ آزادیهای عقيده‌ و بيان‌، نقض‌ حقوق‌ بشر، و شرايط‌ دشوار و غير انسانی زندان‌ رجايی شهر.

اما طبعاً اين‌ حركت‌ را از رسانه‌های رژيم‌ كه‌ بگذريم‌، مطبوعات‌ و راديو و تلويزيون‌های جهانی نيز آنطور كه‌ بايد نديدند. مطبوعات‌ وطنی ما هم‌ اغلب‌ بیخبرتر، خودسانسورتر، وابسته‌تر و ارتجاعیتر از آن‌ اند كه‌ خلاف‌ به‌ اصطلاح‌ «جريان‌ اصلی» و «حكومت‌پسند» بنويسند.

ولی اعتصاب‌ غذايی دربندان‌ سياسی معروف‌ ايران‌ و همچنين‌ تحصن‌ خانواده‌های آنان‌ و جمعی از وكلا برای همبستگی با عزيزان‌ اعتصابگر شان‌ در جلو كشتارگاه‌ اوين‌، پيام‌ بزرگی از سوی اكثريت‌ مردم‌ ايران‌ به‌ مردم‌ جهان‌ دارد:

در كشوری كه‌ اين‌ همه‌ زندانی و شكنجه‌های ترسناك‌ بینظير و تيرباران‌های جمعی بدون‌ محاكمه‌ و تجاوز به‌ دختران‌ باكره‌ قبل‌ از اعدام‌ وجود دارد، انتخابات‌ مسخره‌ و بیمعنی و عوامفريبی است‌.

چگونگی تعيين‌ كانديدان‌ و نتيجه‌ انتخابات‌، با قوت‌ بر درستی پيام‌ مذكور صحه‌ میگذارد. هر سه‌ كانديد مهم‌، رفسنجانی، احمدی نژاد و مصطفی معين‌ از مهره‌های شناخته‌ شده‌ی جنايتكار رژيم‌ اند و همه‌ با برنامه‌ها و شعارهای به‌ ظاهر متفاوت‌ روی صحنه‌ آورده‌ شدند تا همه‌ نه‌ قاتل‌ هزاران‌ هزار برومندترين‌ فرزندان‌ و از كلانترين‌ چپاولگران‌ دارايی ايران‌، بلكه‌ اشخاصی «ميانه‌رو» كه‌ جز خير و سعادت‌ مردم‌ ايران‌ و ابنای بشر آرزوی ديگری ندارند، جلوه‌ نمايند. تمام‌ بازیها در انتخابات‌ فرمايشی اين‌ بود كه‌ هر طوری هست‌ بايد رژيم‌ لرزان‌ خونچكان‌ را از واژگون‌ شدن‌ به‌ دست‌ مردم‌ به‌ جان‌ آمده‌ی ايران‌ حفظ‌ كرد. اعلام‌ حمايت‌ محمد خاتمی به‌ عنوان‌ نماينده‌ اصلاح‌طلبان‌ از رفسنجانی، مخصوصاً اين‌ نكته‌ را صراحت‌ بخشيد كه‌ بين‌ به‌ اصطلاح‌ «اصلاح‌طلبان‌» و «محافظه‌كاران‌» فرقی ماهوی وجود نداشته‌ و هدف‌ هر دو جناح‌ سر پا نگهداشتن‌ رژيم‌ است‌.

در ۲۵ اپريل‌ ۲۰۰۵ رسانه‌ها از دستگيری بشرنورزی در امريكا خبر دادند. گويا پليس‌ امريكا قبلاً از سفر قاچاقبر جهادی ـ طالبی از دوبی به‌ آن‌ كشور آگاهی داشت‌ و خواست‌ تا او را در امريكا گرفتار كند.

اگر چه‌ برخی رسانه‌ها او را از مهره‌های مهم‌ مافيای هروئين‌ افغانستان‌ معرفی كردند كه‌ امريكا از مدتها پيش‌ خواستار به‌ دام‌ انداختنش‌ بوده‌ است‌. اما برای مردم‌ افغانستان‌ زياد اهميتی ندارد زيرا بشرنورزی نه‌ وزير بود نه‌ رئيس‌ نه‌ سفير نه‌ معاون‌ رئيس‌جمهور و نه‌ والی نه‌ قومندان‌ امنيه‌ و نه‌ قومندان‌ اين‌ و آن‌ به‌ اصطلاح‌ فرقه‌ عسكری و نه‌ رتبه‌ی مارشال‌، ستر جنرال‌، دگرجنرال‌ يا حتی جنرالی را پيش‌ نامش‌ داشت‌ كه‌ با استفاه‌ از آنها هم‌ به‌ قاچاق‌ هروئين‌اش‌ ادامه‌ دهد و هم‌ به‌ مردم‌ خيانت‌ و ستم‌ روا داشته‌ و قانون‌ و مانون‌ را «انگ‌ شرمگاهش‌» نمايد همانطوری كه‌ «مارشال‌» و جنرال‌ها و سفيران‌ و وزيران‌ و... معين‌ مینمايند. بشرنورزی به‌ يقين‌ قربانی اختلافات‌ بين‌ شبكه‌ مافيای افغانی و امريكايی شده‌ است‌. امريكا او را بنابر حساب‌های خود دستگير كرده‌ است‌ و نه‌ هرگز به‌ خاطر پاكسازی دولت‌ تحت‌الحمايه‌اش‌ در افغانستان‌ از وجود سلاطين‌ جنايتكار هروئين‌ كه‌ هم‌ اكنون‌ در حساس‌ترين‌ مقامات‌ جا گرفته‌ اند.

در دیگر كشورها كه‌ اختطافی‌ رخ‌ می‌دهد، مردم‌ تنها یك‌ درد را درد خود واقعه‌ و احتمال‌ از دست‌ دادن‌ اختطاف‌ شده‌ را می‌كشند. اما تحت‌ دولت‌ بسیار بسیار اسلامی‌ آقای‌ كرزی‌، مردم‌ ما و مردم‌ كشور متبوع‌ قربانیان‌ اختطاف‌، علاوه‌ بر تحمل‌ رنج‌ اصلی‌ باید متحمل‌ عذاب‌ دیگری‌ نیز شوند: كتمان‌ نام‌ و نشان‌ ربایندگان‌ و عدم‌ پیگیری‌ قضیه‌ با چنان‌ وقاحت‌ و رذالتی‌ انجام‌ می‌گیرد كه‌ در هیچ‌ سرزمین‌ بی‌ قانون‌ و پر فساد و پر رهزن‌ دیگر در جهان‌ نظیر ندارد.

سال‌ گذشته‌ سگان‌ «ائتلاف‌ شمال‌» سه‌ كارمند ملل‌ متحد به‌ شمول‌ دو زن‌ و یك‌ مرد را ربوده‌ (۲۸ اكتوبر ۲۰۰۴) و بعد از چند هفته‌ آنان‌ را رها كردند اما به‌ مردم‌ افغانستان‌ و دنیا هرگز گفته‌ نشد كه‌:

ملا فضل هادی ‌شینواری‌ ـ این‌ گلها بروی‌ خوانندگان‌ رئیس‌ ستره‌ محكمه‌ (قاضی القضات) كشور اسیر ما ـ آخرالامر ماسك‌ نازكش‌ را درید و با نامه‌ای‌ عبودیتش‌ را به‌ دولت‌ امریكا و مشخصاً همه‌ كاره‌ آن‌ كشور در افغانستان‌ آقای‌ زلمی‌خلیلزاد مسجل‌ نمود. ملاشینواری‌ همان‌ فردی‌ كه‌ جز شیر گلبدین‌ خوردگی‌، كبرسن‌ و مدرسه‌بازی‌ و روابط‌ طالبی‌ از هیچ‌ كرامت‌ انسانی‌ و علمی‌ و فرهنگی‌ برخوردار نبوده‌ و از اول‌ تا حال‌ جز ضدیت‌ با كیبل‌ تلویزیونی‌ و پخش‌ صدای‌ آوازخوانان‌ زن‌ وظیفه‌ دیگری‌ برای‌ خود نمی‌شناسد، در نامه‌اش‌ به‌ پرزیدنت‌ بوش‌ استغاثه‌ كرده‌ است‌ تا «مدت‌ ماموریت‌ زلمی‌خلیلزاد را به‌ دلیل‌ عملكرد مثبت‌اش‌ تمدید كند» (بی‌بی‌سی‌، ۵ اپریل‌ ۲۰۰۵). چون‌ كوس‌ رسوایی‌ این‌ عمل‌ ملاشینواری‌ بالا گرفت‌، یك‌ به‌ اصطلاح‌ «مقام‌» ستره‌ محكمه‌ با سراسیمگی‌ اعلام‌ داشت‌ كه‌ شینواری‌ به‌ عنوان‌ رئیس‌ شورای‌ سراسر علمای‌ افغانستان‌ نظر شماری‌ از روحانیون‌ و علمای‌ دینی‌ را مطرح‌ كرده‌ است‌! (همانجا)

طارق‌ ـ كابل‌،

«... البته‌ من‌ به‌ سهم‌ خود از موضع‌ اصولی‌ پر افتخار "راوا" كاملاً آگاهم‌ و شرم‌آور می‌دانم‌ كه‌ مدعی‌ شوم‌ موضع‌ "راوا" با موضع‌ جنایتكاران‌ طالبی‌ و گلبدینی‌ یكی‌ است‌. منتها در روزهای‌ داغ‌ انتخابات‌ در كابل‌ این‌ افواه‌ حتی‌ از چند رادیو هم‌ پخش‌ شد كه‌ طالبان‌، گلبدین‌ و "راوا" انتخابات‌ را رد كرده‌ اند. و اتكای‌ لااقل‌ "رادیو آزادی‌" بر بیانات‌ سحرصبا از "راوا" در كنفرانسی‌ مطبوعاتی‌ در پشاور بود.

می‌خواستم‌ در "پیام‌ زن‌" هم‌ معلوماتی‌ در زمینه‌ ارائه‌ شود تا در سطح‌ وسیعتری‌ روشنگری‌ شده‌ باشد.»

  1. آیا اسماعیل‌خویی‌ حق‌ دارد به‌ بـاقر پـرهام‌ ایراد بگیرد؟
  2. برخورد به‌ جنایت‌سالاران‌ از كدام‌ موضع‌؟
  3. هادی‌دبیر، جاوید و اوباش‌خادی‌های‌ مثل‌ آنان‌ را مطرح‌ نسازید!
  4. انتخابات‌، لگد تاریخی‌ بر پوزه‌ی‌ جنایت‌سالاران
  5. «سپیـده»‌ای‌ كه‌ نبـود
  6. انسانگـرایی‌ فـراسوی‌ مـرزها
  7. «پرنیان‌» فرش‌ راه‌ جانیان‌!
  8. چرا «پیام‌ زن‌» را متهم‌ به‌ «بی‌عفتی‌ كلام‌» می‌كنند؟
  9. وقتی‌ دو خادی‌ به‌ روی‌ یكدیگر پنجال‌ می‌افگنند
  10. فلسطین‌ و آزادیخواهان‌ اسرائیل
  11. اقتـراح‌
  12. ناتو، مافیای‌ «قهرمان‌ ملی‌» و لگدی‌ تازه‌ بر پوزه‌ی‌ دستگیر پنجشیری‌
  13. كریم خلیلی ضمانت سگ خونخوارش عارف داوری را كرده...
  14. مردم‌ ما بتينا را هميشه‌ به‌ خاطر خواهند داشت‌
  15. پوقانه‌ی «مقاومت‌ درونمرزی» می‌تركـد
  16. افسانه‌، حقیقت‌ ماندگار
  17. ادواردسعید زبان‌ آتشین‌ ملتش‌
  18. «چوچه‌ سگِ» گلبدین‌ را كشتند تا اسرار سگ‌های‌ كلان‌ او فاش‌ نشوند!
  19. «پیام‌ زن‌» و مطبوعات‌ و شخصیت‌های‌ ضد بنیادگرا
  20. شیرین‌ عبادی‌ در كنام‌ ددان‌ كار می‌كند، او را باید درك‌ كرد
آخرین مطالب