‌ احمدبشير از معدود نويسندگان‌ پاكستان‌ می‌باشد كه‌ با بينش‌ علمی‌ از تاريخ‌ و جامعه‌، مسايل‌ را مورد بررسی‌ قرار می‌دهد. او در اكثر نوشته‌هايش‌ بنيادگرايی‌ اسلامی‌، تعصب‌ مذهبی‌ و افكار فاشيست‌های‌ دينی‌ پاكستان‌ را به‌ باد افشا و انتقاد می‌گيرد. اخيراً خبر شديم‌ كه‌ مرتجعان‌ مذهبی‌ پاكستان‌ فتوای‌ قتلش‌ را صادر كرده‌اند زيرا او در كتابی‌ بزبان‌ اردو بنام‌ «ديدار در راه‌»، باده‌نوشی‌اش‌ را در چهل‌ سال‌ پيش‌ نپوشانده‌ است‌. تا كنون‌ دادخواهی‌ او از محاكم‌ پاكستان‌ بعلت‌ نفوذ بنيادگرايان‌ در آنها و در دستگاه‌ دولتی‌، به‌ جايی‌ نرسيده‌ است‌.

احمدبشير در ديداری‌ با يك‌ فعال‌ «راوا» اظهار داشت‌ كه‌ می‌داند جانش‌ از سوی‌ تروريست‌های‌ بنيادگرا در خطر است‌ ولی‌ بهيچوجه‌ نمی‌خواهد درين‌ آخر زندگی‌ به‌ خفت‌ سكوت‌ و تسليم‌ در مقابل‌ آنان‌ تن‌ دهد.

شايان‌ يادآوريست‌ كه‌ سال‌ گذشته‌ كودتايی‌ به‌ سركردگی‌ جنرال‌ پاكستانی‌ ظهيرعباسی‌ كشف‌ و خنثی‌ گرديد. جنرال‌ مذكور خود را «اميرالمومنين‌» ناميده‌ و می‌خواست‌ قدرت‌ نظامی‌ و ملكی‌ پاكستان‌ را به‌ كثيف‌ترين‌ عناصر بنيادگرا و مرتجع‌ مذهبی‌ بسپارد. مقاله‌ با توجه‌ به‌ همان‌ كودتا و رهبرانش‌ نوشته‌ شده‌ است‌.

در شماره‌ حاضر اين‌ مقاله‌ را با اندكی‌ اختصار به‌ نشر سپرده‌ و مقاله‌ی‌ ديگری‌ از او را با عنوان‌ «سرنوشت‌ ما چيست‌؟» در شماره‌ آينده‌ تقديم‌ خواهيم‌ كرد.

دوستی میگفت‌:

در ملك ما اگر كسی بیشرمی را از حد میگذراند به او میگفتند تنبانش را خود به سرش بست‌. اما نمیدانم حدود بیشرمی خاینان اخوانی را چگونه باید سنجید وقتی آنان اصلاً تنبانی بر تن ندارند؟

با آشتی احزاب خاین ربانی و گلبدین از یكسو حزب وحدت و طالبان از سوی دیگر، واقعاً جنایتكاران میهنفروش كه سنگ «اسلام ناب محمدی» و «شریعت اسلامی» را شب و روز به سینه میكوبند و در باره آن كف بر دهان میآرند، برای هزار و یكمین بار ثابت ساختند كه همانند حرفه‌ای بودن شان در تبهكاری و خیانت‌، در بیشرمی و تحمل عظیم‌ترین رسواییهای ننگ‌آور نیز همتا ندارند. ولی به راستی به قول آن دوست‌، از جنایتكارانی كه شرم و عار و شرافت و مفاهیمی ازین قبیل را مدتهاست با نجاست خود آلوده اند چقدر جای شگفتی است كه دیروز یكدیگر را «نامسلمان‌»، «یاغی»، «باغی»، «مباح الدم‌»، «كافر»، «قاتل‌»، «جاسوس بیگانه‌» و... مینامیدند و امروز ناگهان دست بر قرآن نهاده یكدیگر را «برادرجهادی» صدا زنند؟ این خاینان جهادی كه غرق دریای خون و خیانت اند دیگر چه مانده كه از طلاق دادنها و وصلت‌های پیهم خود خجالت بكشند؟ناز و كرشمه‌های اولیه‌ی سركردگان باندهای جنایت‌پیشه (انكار «دیپلماتیك‌» وحدت‌های گلبدین و ربانی توسط به اصطلاح سخنگویان شان‌) بیشتر از آنكه بیانگر احساس سرافكندگیشان باشد، بخاطر «داغ‌» و «جالب‌» ساختن خبرهای مربوط بود.

امسال‌ نیز هشتم‌ ثور روز یورش‌ بنیادگرایان‌ به‌ كشور در شهر پشاور پاكستان‌ طی‌ راهپیمایی‌ پر شكوهی‌ توسط‌ «ج‌.ا.ز.ا» محكوم‌ گردید.

RAWA demonstration in Peshawar
تظاهرات "راوا" در پشاور

تظاهرات‌ ساعت ۳۰:٩ قبل‌ از ظهر از گوره‌ قبرستان‌ واقع‌ یونیورستی‌ رود پشاور آغاز یافت‌ كه‌ در آن‌ علاوه‌ بر عده‌ای‌ از اعضا و هواداران‌ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» تعداد قابل‌ توجهی‌ از زنان‌ مهاجر مقیم‌ پشاور، نمایندگان‌ بعضی‌ از سازمانهای‌ پاكستانی‌ هم‌ شركت‌ داشتند. تعداد خبرنگارانی‌ كه‌ در تظاهرات‌ حضور داشتند بیشتر از هر سال‌ دیگر بود.

نشریه‌ی‌ اخوانی‌ «فتح‌» در شماره‌ ۱۰ جوزای‌ ۱۳۷۴ خود در مقاله‌ای‌ با نام‌ «مائویست‌ها مرد میدان‌ ندارند» به‌ منظور وابسته‌ نشان‌ دادن‌ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌»، می‌نویسد:

«این‌ گروه‌ كه‌ خود را جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌ میخواند یك‌ تنظیم‌ كمونیستی‌ و از بقایای‌ گروه‌ شعله‌ جاوید است‌».

من‌ قبل‌ از پرداختن‌ به‌ اصل‌ مطالب‌ «فتح‌» از این‌ «وابسته‌» نشان‌ دادن‌ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» به‌ جریان‌ شعله‌ جاوید كه‌ در بر گیرنده‌ی‌ عده‌ای‌ از گروه‌ها، سازمان‌ها و عناصر میهنپرست‌ و انقلابی‌ است‌ استقبال‌ نموده‌ به‌ «ج‌.ا.ز.ا» تهنیت‌ میگویم‌ كه‌ توانسته‌ است‌ بین‌ خود و «تنظیم‌»های‌ وطنفروش‌، عامل‌ بیگانه‌، جنایتكار، مرتجع‌ و در یك‌ كلام‌ بنیادگرا، آنقدر خط‌ فاصل‌ روشن‌ بكشد كه‌ دیگر برای‌ هیچ‌ جاعل‌ و شیادی‌ مقدور نیست‌ آن‌ را با مرتجعینی‌ از قماش‌ اخوانی‌ مغالطه‌ نماید. اگر «فتح‌»، «راوا» را مربوط‌ به‌ «تنظیم‌های‌ قیادی‌ و جهادی‌» قلمداد مینمود، مسئله‌ هم‌ برای‌ «راوا» و هم‌ برای‌ دوستداران‌ آن‌ خیلی‌ جدی‌ و دردناك‌ میشد و ایجاب‌ میكرد كه‌ نقطه‌ نظرات‌ شما دقیقاً بازبینی‌ شود تا دریافت‌ كه‌ كجا، كی‌ و در چه‌ موردی‌ تشابهی‌ با نظرات‌ میهنفروشان‌ بنیادگرا داشته‌ كه‌ این‌ نشریه‌ به‌ عوض‌ منسوب‌ كردن‌ شما به‌ «شعله‌ جاوید» یا هر جریان‌ آزادیخواه‌ و ضد بنیادگرای‌ دیگر، «راوا» را از اقمار «تنظیم‌»های‌ جهادی‌ نامیده‌ و بدین‌ ترتیب‌ كثیفترین‌ توهین‌ را به‌ شما روا داشته‌اند.

با توجه‌ به‌ كودتای‌ نافرجام‌ به‌ سركردگی‌ «امیرالمومنین‌» جنرال‌ ظهیرعباسی‌، احمدبشیر نویسنده‌ معروف‌ پاكستانی‌، در مقاله‌ایكه‌ در «فرنتیرپست‌»، (۳۰ نوامبر ۱۹۹۵) به‌ چاپ‌ رسیده‌ مروری‌ دارد بر تشكل‌های‌ رنگارنگ‌ دینی‌ پاكستان‌ كه‌ ترجمه‌ خلاصه‌ای‌ از آن‌ را درینجا می‌آوریم‌. وی‌ در مقاله‌ دیگرش‌ به‌ جوانبی‌ از كودتای‌ مذكور اشاره‌ دارد كه‌ آن‌ را در شماره‌ بعدی‌ تقدیم‌ خواهیم‌ كرد. «پیام‌ زن‌»

انفجار سفارت‌ مصر در پاكستان‌ را نباید همچون‌ یك‌ رویداد مجزا و تصادفی‌ بررسی‌ نمود. حادثه‌ی‌ مذكور كار یك‌ گروه‌ اسلامی‌ مصر بود و سایر «جنگجویان‌ مقدس‌» بنیادگرا نیز مسئولیت‌ آن‌ را پذیرفتند زیرا آنان‌ دارای‌ مرام‌ و هدفی‌ اند كه‌ معتقد به‌ حقانیت‌ آن‌ می‌باشند. بناً بنظر نمیرسد كه‌ تروریزم‌ مقدس‌ در سراسر جهان‌ خاتمه‌ یابد.

(....) بمبی‌ با این‌ اندازه‌ و ظرفیت‌ را نه‌ از سبزی‌ مندوی‌ می‌توان‌ بدست‌ آورد و نه‌ در دره‌ آدم‌خیل‌ تولید شده‌ میتواند. پس‌ این‌ بمب‌ از كجا آمده‌ است‌؟ از مصر یا سودان‌، الجزایر یا لبنان‌ و... مناطقی‌ كه‌ جنگجویان‌ اسلامی‌ دارای‌ لابراتوار، مواد كیمیاوی‌ و دانشمند اند؟ (....) بمب‌ باید از راه‌ دریایی‌ و یا هم‌ هوایی‌ انتقال‌ داده‌ شده‌ باشد. چگونه‌ حاملان‌ آن‌، مقامات‌ امنیتی‌ راه‌های‌ دریایی‌ و میدان‌ هوایی‌ را فریب‌ داده‌اند (...) و از پوسته‌های‌ بازرسی‌ اسلام‌آباد چگونه‌ فرار كرده‌اند؟ آیا انفجار مذكور تنها كار اعراب‌ بوده‌ و یا بنیادگرایان‌ اسلامی‌ پاكستان‌ نیز در طرح‌ آن‌ سهیم‌ بوده‌اند؟ (....)

باز عده‌ای‌ از مالكان‌ باندهای‌ میهنفروش‌ بنیادگرا و شركا به‌ مقتضای‌ منافع‌ شان‌، بدنبال‌ سراب‌ اتحادِ «قیادی‌»های‌ مزدور شان‌ به‌ تگ‌ و دو افتیده‌اند تا این‌ جنایتكاران‌ را در یك‌ آخور بسته‌ و به‌ این‌ ترتیب‌ دولتی‌ مطلوب‌ را كه‌ بتواند منافع‌ همه‌ی‌ شان‌ را با «آرامش‌» و بطور همزمان‌ تامین‌ نماید، بمیان‌ آورند. اگر مداخله‌ در افغانستان‌ و توهین‌ ملت‌ ما است‌ همین‌ است‌ كه‌ از پاكستان‌ و ایران‌ می‌بینیم‌. این‌ دو دولت‌ ارتجاعی‌ از خاینان‌ و جنایتكارانی‌ مشهور مثل‌ گلبدین‌، دوستم‌، لفرایی‌ وغیره‌ بعنوان‌ «اشخاص‌ مهم‌» و «رهبران‌ افغانستان‌» استقبال‌ می‌كنند تا سلطه‌ی‌ پر خون‌ و خیانت‌ آنان‌ را بر ملت‌ زجردیده‌ی‌ ما تداوم‌ بخشند.

ولی‌ نیاز كشور خرابه‌ شده‌ و مردم‌ در خون‌ تپیده‌ی‌ ما چیست‌؟ آیا نبودن‌ دولت‌ آن‌ خلاء تعیین‌ كننده‌ است‌ كه‌ باید از میان‌ برداشته‌ بود؟ خیر. مسئله‌ این‌ نیست‌. مسئله‌ مردم‌ ما اینست‌ كه‌ چگونه‌ دولتی‌ و با چه‌ تركیبی‌ باید جای‌ ملوك‌الطوایفی‌ خونریز كنونی‌ را بگیرد. پس‌ اگر خاینان‌ حاكم‌ احیاناً به‌ توافقی‌ برسند و دولتی‌ بسازند، نان‌ و سرپناه‌ و آزادی‌ به‌ ارمغان‌ نیاورده‌ و آلام‌ جانسوز مردم‌ ما هرگز پایان‌ نخواهد گرفت‌ بلكه‌ برعكس‌ جنایات‌ سخت‌تر و تازه‌ای‌ را از سوی‌ جلادانی‌ متحد، تجربه‌ خواهند كرد. با آنهمه‌ خون‌ و جنایتی‌ كه‌ از گرگان‌ متفرق‌ اخوانی‌ و زخم‌ خورده‌ از یكدیگر شان‌ دیده‌ایم‌، می‌توان‌ حدس‌ زد كه‌ وقتی‌ اینها ماشین‌ خیانت‌ و تبهكاری‌ و بی‌ ناموسی‌ را «برادرانه‌» و مشتركاً به‌ حركت‌ درآوردند، روزگار افغانستان‌ و ملت‌ ما چه‌ خواهد شد.

خواهران‌ گرامی‌ و مبارز جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌
بعد از تقدیم‌ سلام‌ باید یادآور شوم‌ كه‌ مردم‌ ما به‌ حقانیت‌ و درستی‌ مبارزه‌ شما در راه‌ دموكراسی‌ و بر ضد بنیادگرایان‌ درین‌ شرایط‌ باور داشته‌ و مطمئن‌ اند كه‌ آخرالامر پیروزی‌ از آن‌ شما و سایر نیروهایی‌ خواهد بود كه‌ با تكیه‌ به‌ توده‌ها و قاطعیت‌ علیه‌ اخوان‌ و باداران‌ بین‌ المللی‌ شان‌ میرزمند.
مجله‌ وزین‌ «پیام‌ زن‌» كه‌ در هر خانه‌ دست‌ بدست‌ می‌گردد همیشه‌ دارای‌ مطالب‌ ارزنده‌ی‌ افشاگرانه‌ بوده‌ و مسایل‌ حاد سیاسی‌ كشور در آن‌ انعكاس‌ می‌یابند. مدتی‌ پیش‌ دو سه‌ نشریه‌ چاپ‌ آلمان‌ بدستم‌ رسید كه‌ چون‌ ناشران‌ آنها خود را علناً دستیاران‌ اخوان‌ نخوانده‌ بلكه‌ با تكان‌ دادن‌ پرچم‌ «دموكراسی‌» به‌ پیشواز آنان‌ می‌روند، خواستم‌ تبصره‌ای‌ بر هر یك‌ نوشته‌ و برایتان‌ ارسال‌ كنم‌ كه‌ شاید قابل‌ نشر باشد. فعلاً یادداشت‌ بر «فریاد» از به‌ اصطلاح‌ «شورای‌ دموكراسی‌ برای‌ افغانستان‌» را تقدیم‌ میكنم‌. نادیه‌عزیزی‌ - كابل‌

طوریكه‌ در شماره‌ پیشتر متذكر شده‌ بودیم‌ خوانندگان‌ زیادی‌ احساس‌ انزجار شان‌ را نسبت‌ به‌ دشنامهای‌ كثیف‌ لطیف‌پدرام‌ خادی‌ («و آن‌ جماعت‌ قوادان‌»، هفته‌ نامه‌ كابل‌، ۱۳ جوزای‌ ۱۳۷۳) طی‌ نوشته‌ هایی‌ بیان‌ و برای‌ ما ارسال‌ داشته‌اند كه‌ اینك‌ یكی‌ دیگر از آنها را بقلم‌ خواننده‌ی‌ ارجمند ما حیدر از اسلام‌آباد به‌ نشر می‌رسانیم‌. «پیام‌ زن‌»


«هفته‌ نامه‌ كابل‌» لته‌ چخین‌ خادیهای‌ جهادی‌ شده‌ در شماره‌ ۷۹ برای‌ پاك‌ كردن‌ خون‌ و آثار جنایت‌ از چنگ‌ و دندان‌ فاشیستهای‌ دینی‌ با بكاربرد كلماتی‌ درخور خودش‌، می‌نالد كه‌ «پیام‌ زن‌» «رهبران‌ جهادی‌» و «مسئولان‌» هفته‌ نامه‌ را ناسزا می‌گوید.

ناله‌های‌ لچكانه‌ ملیشه‌های‌ شعری‌ - ادبی‌ بجاست‌. «پیام‌ زن‌» سخت‌ صاحبان‌ شما را میكوبد. زیرا، «پیام‌ زن‌» پیام‌ آن‌ «عاجزه‌»هایی‌ نیست‌ كه‌ وسیله‌ای‌ در دست‌ امیران‌ جهادی‌ و شیئی‌ برای‌ استفاده‌ی‌ مسئولان‌ «هفته‌ نامه‌ كابل‌» گردد. «پیام‌ زن‌» صدای‌ رسای‌ آن‌ زنان‌ انقلابی‌ است‌ كه‌ در دفاع‌ از مردم‌ خود با خون‌ شهیدان‌ سوگند یاد كرده‌اند. «پیام‌ زن‌» نه‌ تنها جنایات‌ جهادی‌ را افشا می‌سازد بلكه‌ برای‌ مردم‌ آگاهی‌ سیاسی‌ می‌دهد تا بخاطر نابودی‌ اربابان‌ نیم‌ مرده‌ (خلقی‌ - پرچمی‌) و یا اربابان‌ هار شاخ‌ بشاخ‌ بنیادگرای‌ شما قیام‌ كنند.

اسماعیل‌ والی‌ هرات‌ از آن‌ صدها «شخصیت‌»ایست‌ كه‌ با یك‌ پف‌ «ستر جنرال‌»، «امیر»، «رهبر» وغیره‌ می‌شوند و با خلاندن‌ یك‌ نوك‌ سنجاق‌ دوباره‌ شُفتُر. و دلالان‌ مطبوعاتی‌ «دولت‌» هم‌ هنگامی‌ كه‌ این‌ پوقانه‌ها تا حد «ستر جنرال‌» و «امیر» باد میشوند به‌ وجد آمده‌ و خاك‌ پای‌ شان‌ را می‌بوسند اما با تركیدن‌ «قهرمانان‌» بادی‌ ناگهان‌ از آن‌ان‌ روی‌ برگردانده‌، «تورن‌» خطاب‌ شان‌ میكنند و تا می‌توانند دامن‌ آنان‌ را بالا میگیرند. بدون‌ توجه‌ به‌ اینكه‌ اینكار در واقع‌ به‌ مفهوم‌ بالا كردن‌ دامن‌ تمام‌ مالكان‌ بنیادگرایشان‌ است‌. دلالان‌ مطبوعاتی‌ جهادی‌ نمیدانند كه‌ هیچكدام‌ از پوقانه‌های‌ «جهادی‌»، دیروز هم‌ شخصیتی‌ نبوده‌اند كه‌ امروز ضمن‌ دعوای‌ رسوای‌ خانوادگی‌ و با تورن‌ نامیدن‌ و «افشا» شدن‌ به‌ شیوه‌ی‌ جهادی‌، بی‌ شخصیت‌ گردد. از نوچه‌ لعبتكان‌ مطبوعات‌ جهادی‌ كه‌ با تحقیر اسماعیل‌ در شماره‌ ۸۸، ۵ میزان‌ ۱۳۷۴ «هفته‌ نامه‌ كابل‌» میخواهد لطف‌ صاحبان‌ «قیادیش‌» را به‌ خود جلب‌ كند فردی‌ بنام‌ ضیا رفعت‌ است‌. او و سایر مزدوركان‌ قلمی‌ شاید از یاد میبرند كه‌ با چنین‌ عملی‌ قبل‌ از همه‌ حجاب‌ نازك‌ روی‌ خود شان‌ را میدرند كه‌ چگونه‌ تا پریروز پستی‌ قلمزن‌ بودن‌ در رژیم‌های‌ پرچمی‌ و خلقی‌ را افتخار می‌دانستند؛ دیروز با ورود تبهكاران‌ بنیادگرا به‌ كابل‌ خود را زیر پای‌ آنان‌ انداختند و قهرمان‌ شان‌ كسانی‌ مثل‌ «ستر جنرال‌ امیر محمد اسماعیل‌ خان‌» محسوب‌ میشد ولی‌ كه‌ امروز بر او تف‌ میكنند و فردا هم‌ اگر سیاه‌بختی‌ مردم‌ ما تكرار شود، این‌ آرایشگران‌ دژخیم‌، بی‌ عارتر از آنند كه‌ به‌ همان‌ شیران‌ برفی‌ نظیر اسماعیل‌خان‌ها، مجدداً و استفراغ‌آورتر از امروز دم‌ تكان‌ ندهند.

Fatima Gilani
فاطمه گیلانی با یک جهادی زن دیگر در کنفرانس بیجنگ

از طریق‌ نشریه‌ «مجاهد ولس‌» (میزان‌ ۱۳۷۴) خبر شدیم‌ كه‌ فاطمه گیلانی در كنفرانس‌ جهانی‌ بیجنگ‌ شركت‌ كرده‌ بود. ما قبلاً نوشته‌ بودیم‌ كه‌ ادامه‌ سیاست‌های‌ سازشكارانه‌ و چاپلوسیهای‌ كراهت‌انگیز در برابر بنیادگرایان‌، خانم‌ گیلانی‌ و امثالش‌ را (كه‌ ظاهراً مدعی‌ اند اخوانی‌ نیستند) به‌ جاهایی‌ بد و خطرناكی‌ میكشد. اینك‌ میبینیم‌ كه‌ وی‌ در كنفرانس‌ بیجنگ‌ نه‌ بعنوان‌ سخنگوی‌ «محاذ ملی‌» بلكه‌ به‌ عنوان‌ نماینده‌ باند برهان‌الدین‌ربانی‌، ننگ‌ «اشغال‌» چوكی‌ افغانستان‌ را پذیرفته‌ است‌. وی‌ در مصاحبه‌ای‌ با «مجاهد ولس‌» بار دیگر حرفهایی‌ بر زبان‌ آورده‌ كه‌ نمیتوان‌ از آنها گذشت‌.

  1. پاسخ‌ به‌ چند سوال‌
  2. آمنه ‌افضلی‌ و قدریه ‌یزدان‌پرست‌، بمثابه‌ كنیزكان‌ خانه‌زاد بنیادگرایان‌ خاین‌ سخن‌ میگویند
  3. نویسنده‌ و شاعر پوشالی‌ كه‌ حالا خود را به‌ اخوان‌ عرضه‌ می‌دارد‌
  4. خواب‌‌دیدن و بی‌وجدانی وزیرکی خارجه
  5. پنج‌ سیلی‌ به‌ روی‌ «دانشجویان‌ مسلمان‌»
  6. م‌.امی‌ها مردم‌ ما را از پشت‌ خنجر می‌زنند
  7. برخی‌ هنرمندان‌ افغانستان‌ در آسمان‌ چكر می‌زنند
  8. قربانيان‌ تروريزم‌‌
  9. رد حمله‌ی «پيغـام‌» خاينان‌ بر تظاهـرات‌ «راوا»
  10. تأیید سرقت‌ و فروش‌ صدها هزار پاسپورت‌ افغانی‌ توسط‌ یكی‌ از تروریست‌ های‌ جمعیت‌ اسلامی‌
  11. كشاندن‌ مردم‌ افغانستان‌ به‌ جنگ‌ با پاكستان‌، آرزويی كه‌ «استاد» خاين‌ وياران‌ با خود به‌ گور خواهند برد
  12. مسئله‌ ملی‌ و بدمستی‌ های‌ شونیستی‌ و قومپرستانه‌ی‌ محلی‌
  13. فحاشی‌ های‌ بی‌ناموسانه‌ی‌ لطیف‌ پدرام‌ (آوان‌) نمی‌تواند جواب‌ مطلب‌ «پیام‌ زن‌» باشد
  14. و اگر راكت‌ در دهان‌ «رهبران‌ جهادی‌» یا مسئولان‌ نشریه‌ «كابل‌» جا بگیرد!
  15. زوزه‌ای‌ «جهادی‌» ازحنجره‌ خادی‌
  16. سگ‌ جنگی اخوان‌، شكست‌ سياست‌ سازشكارانه‌ و ضرورت‌اتحاد نيروهای دموكراسی خواه‌
  17. زنـان‌ آزادی میخواهند، ارتجاع‌ جهادی افسـار پاره‌ میكند
  18. وقتی‌ جمبوره‌های‌ خاینان‌ اخوانی‌ برضد «راوا» دهان‌ می‌گشایند
  19. ظاهرشاه‌ می‌آید، اخوان‌ می‌لرزد
  20. مسئله‌ ملی‌ و بدمستی‌های‌ شونیستی‌ و قومپرستانه‌ی‌ محلی‌
آخرین مطالب