زنان‌ افغان‌ وحشت‌ زیر سلطه‌ طالبان‌ را تصویر می‌كنند

نوشته‌ راب‌میشل‌، «بوستن‌هیرالد»، Boston Herald
«نیوز انترنیشنل‌»  The News International،
۷ می‌ ۲۰۰۲

Veiled Courage

نویسندگان‌ زیادی‌ به‌ زندگی‌ زیر سلطه‌ طالبان‌ پرداخته‌ اند و طالبان‌ را یگانه‌ مسئول‌ سیاست‌های‌ زن‌ستیزانه‌ در افغانستان‌ پنداشته‌ اند. اما شرایط‌ در افغانستان‌ بعد از طالبان‌ هم‌ تاریك‌ است‌ و زنان‌ كماكان‌ به‌ كنج‌ خانه‌های‌ شان‌ رانده‌ می‌ شوند. با اینهم‌ مقاومت‌ هنوز نمرده‌ است‌. این‌ مقاومت‌ را شیریل‌بینارد در كتابش‌ به‌ نام‌ «جسارت‌ مستور: در درون‌ مقاومت‌ زنان‌ افغان‌» به‌ تصویر كشیده‌ است‌.

۲۰ سال‌ قبل‌ زمانی‌ كه‌ افغانستان‌ با اشغالگران‌ روسی‌ دست‌ و پنجه‌ نرم‌ می‌كرد و امریكا جنگ‌سالاران‌ بنیادگرا را به‌ چاكری‌ گرفته‌ بود، زن‌

جوانی‌ به‌ نام‌ مینا، «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) را بنیاد گذاشت‌. او به‌ این‌ عقیده‌ بود كه‌ زنان‌ تحصیلكرده‌ می‌توانند سپر مستحكمی‌ در برابر خشونت‌ و بنیادگرایی‌ شوند.

به‌ تاریخ‌ ۱۷ اپریل‌ طی‌ یك‌ گردهمایی‌ مختصر در اسلام‌آباد، هیاتی‌ از «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» (Aurat Association Manshra)، مجسمه‌ی‌ كوچكی‌ از یك‌ زن‌ چادری‌ پوش‌ و طرح‌های‌ دیگری‌ را كه‌ حاكی‌ از ستم‌ و شقاوت‌ طالبان‌ نسبت‌ به‌ زنان‌ افغان‌ است‌ به‌ مثابه‌ی‌ هدیه‌ای‌ برای‌ كارها و فعالیت‌های‌ خستگی‌ ناپذیر «راوا» بخاطر مرام‌ زنان‌، به‌ «راوا» تقدیم‌ نمود. جایزه‌ توسط‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» در مقابل‌ مبارزه‌ی‌ «راوا» برای‌ حقوق‌ زنان‌ در كشوری‌ كه‌ حرف‌ زدن‌ و اندیشیدن‌ در مورد مسایل‌ مربوط‌ به‌ زنان‌ با ترور و شلاق‌ پاسخ‌ گفته‌ می‌شود، داده‌ شد.

آقای‌ ملك‌ اكبر، رییس‌ هماهنگ‌ كننده‌ی‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» حین‌ تقدیم‌ جایزه‌، فعالیت‌های‌ «راوا» را تحسین‌ نموده‌ و خواهان‌ همكاری‌ بیشتر و نزدیكتر بین‌ هر دو سازمان‌ گردید. وی‌ رفتار وحشیانه‌ی‌ طالبان‌ در برابر زنان‌ را محكوم‌ نموده‌ وعده‌ همكاری‌ بخاطر پیشبرد اهداف‌ زنان‌ افغان‌ را داد. همچنان‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» از «راوا» دعوت‌ نمود تا از مركز انجمن‌ در مانسهره‌ در اولین‌ فرصت‌ دیدن‌ كند.

یكتن‌ از فعالان‌ «راوا»، ضمن‌ تشكر از «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» گفت‌: «گرچه‌ این‌ مایه‌ دلگرمی‌ است‌ كه‌ برای‌ فعالیت‌های‌ انسانی‌ و مبارزه‌ برای‌ آزادی‌، دموكراسی‌ و حقوق‌ بشر این‌ هدیه‌ را دریافت‌ می‌داریم‌ اما مردم‌ پاكستان‌ باید كارهای‌ بیشتری‌ برای‌ مردم‌ افغانستان‌ انجام‌ دهند. ما از مردم‌ پاكستان‌ قویاً تقاضا می‌نماییم‌ بر حكومت‌ شان‌ فشار بیاورند تا سیاستش‌ را نسبت‌ به‌ طالبان‌ تغییر دهد. بزرگترین‌ جایزه‌ برای‌ مردم‌ افغانستان‌ محكوم‌ نمودن‌ طالبان‌ از طرف‌ دولت‌ پاكستان‌ خواهد بود. ما امیداوریم‌ تمام‌ نیروهای‌ دموكراتیك‌ پاكستان‌ از نیروهای‌ دموكراتیك‌ در افغانستان‌ حمایت‌ نمایند و تلاش‌ شان‌ را برای‌ برقراری‌ یك‌ دولت‌ آزاد، برحق‌ و فراگیر در كابل‌ بسط‌ دهند.»

click for more photos
صحنه‌ای‌ از تظاهرات‌ «راوا» در اسلام‌آباد

بخاطر تقبیح‌ روز سیاه‌ ورود بنیادگرایان‌ خاین‌ در ۲۸ اپریل‌ ۱۹۹۲ به‌ كابل‌، «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) تظاهرات‌ اعتراضی‌ای‌ علیه‌ طالبان‌ و نیروهای‌ جهادی‌ در اسلام‌آباد و واشنگتن‌ دی‌سی‌ براه‌ انداخت‌ و خواستار افغانستان‌ آزاد و دموكراتیك‌ شد.

تظاهرات‌ اسلام‌آباد در نشترماركیت‌، پشاورمور برگزار گردید. مظاهره‌كنندگان‌ كه‌ تعداد شان‌ به‌ بیش‌ از ۵۰۰ زن‌ و دختر می‌رسید از پشاور و سایر شهرهای‌ پاكستان‌ و ولایات‌ مرزی‌ افغانستان‌ آمده‌ بودند. بعضی‌ زنان‌ مهاجر افغان‌ در اسلام‌آباد نیز به‌ آن‌ پیوستند. مظاهره‌كنندگان‌ كه‌ در صف‌های‌ منظم‌ راهپیمایی‌ می‌نمودند، عكس‌های‌ بزرگی‌ حاكی‌ از قتل‌ و ویرانی‌ در افغانستان‌، تصاویری‌ از مینا و شعارها و پلاكارت‌هایی‌ به‌ زبان‌های‌ فارسی‌، پشتو، اردو و انگلیسی‌ با خود حمل‌ می‌كردند. تعدادی‌ از فعالان‌ «راوا» از طریق‌ بلندگو شعارهایی‌ سر می‌دادند كه‌ توسط‌ شركت‌كنندگان‌ راهپیمایی‌ با شور و شوق‌ همراهی‌ می‌شد.

شركت‌ نماینده‌ «راوا» در كنفرانس‌ «زنان‌ و انقلاب‌»

به‌ تاریخ‌ ۱۸ و ۱۹ نوامبر ۱۹۹۹ كنفرانسی‌ با شركت‌ حدود ۲۰۰ زن‌ در مورد «زنان‌ و انقلاب‌» در شهر ناپل‌ ایتالیا برگزار گردید. در كنفرانس‌ كه‌ توسط‌ برخی‌ از گروه‌های‌ فعال‌ زنان‌ شهر ناپل‌ ترتیب‌ داده‌ شده‌ بود، نمایندگان‌ سازمان‌های‌ زنان‌ كشورهای‌ افریقای‌جنوبی‌، روسیه‌، ایران‌، صحرای‌غربی‌، الجزایر و افغانستان‌ شركت‌ داشتند.

روز اول‌ كنفرانس‌ عمدتاً اختصاص‌ داشت‌ به‌ سازمان‌های‌ مختلف‌ زنان‌ ایتالیا كه‌ از حضور و نقش‌ تعیین‌ كننده‌ زنان‌ در انقلابات‌ سخن‌ گفتند.

به‌ تا ریخ‌ ۱۹ نوامبر، نمایندگان‌ مختلف‌ سخنرانی‌های‌ شان‌ را در مورد حقوق‌ بشر، حقوق‌ زن‌ و نقش‌ زنان‌ در جامعه‌ ایراد نمودند. نماینده‌ «راوا» نیز از وضع‌ زنان‌ افغانستان‌ در دو دهه‌ اخیر و مخصوصاً بعد از تسلط‌ بنیادگرایان‌ سخن‌ گفت‌ كه‌ حاضران‌ را به‌ شدت‌ تحت‌ تاثیر قرار داده‌ و مورد استقبال‌ پرشور آنان‌ واقع‌ شد. بعد از ختم‌ كنفرانس‌ تمامی‌ نمایندگان‌ همبستگی‌ و همكاری‌ خود را به‌ اشكال‌ گوناگون‌ ابراز نمودند. یك‌ برقع‌ كه‌ به‌ عنوان‌ سمبول‌ اسارت‌ و تحقیر زنان‌ افغان به‌ نمایش‌ گذاشته‌ شده‌ بود و نشریات‌ «راوا» به‌ فروش‌ رسید.


میز نشریات «راوا» در محفل

«جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) امسال‌ به‌ مناسبت‌ هشتم‌ مارچ‌ روز جهانی‌ زن‌، محفل‌ با شكوهی‌ را در شهر پشاور برگزار نمود كه‌ در آن‌ حدود ۱۵۰۰ نفر اكثرا متشكل‌ از زنان‌ و دختران‌ و تعدادی‌ از هموطنان‌ ما كه‌ از سگ‌جنگی‌ ها و وحشیگری‌ های‌ بنیادگرایان‌ سفاك‌ مجبوربه‌ ترك‌ وطن‌ گشته‌ بودند، حضور داشتند.

علاوه‌ بر اعضای‌ «راوا»، شماری‌ از هواداران‌ آن‌ كه‌ در كمپ‌ های‌ مهاجرین‌ در پشاور و دیگر شهرهای‌ پاكستان‌ وافغانستان‌ به‌ سر می‌ برند نیز دعوت‌ شده‌ بودند.

مردم مناطق خشکسالی زده People of the drought-stricken areas
عضو «راوا» در حال صحبت با مردم در مناطق خشکسالی زده

آفات‌ طبيعی بلاهای ديگريست‌ كه‌ در پهلوی خاينان‌ جهادی و طالبی از مردم‌ مظلوم‌ ما قربانی میگيرند. امسال‌ در مناطق‌ غرب‌، شمال‌ غرب‌ و جنوب‌ غرب‌ كشور ما طی چندين‌ ماه‌ باران‌ نشد و آب‌ درياهايی كه‌ سابق‌ تكافوی زمين‌های زراعتی را میكرد كاملاً خشك‌ شد. مردم‌ به‌ اميد دست‌ يافتن‌ آب‌ به‌ حفر چاه‌ها پرداختند كه‌ به‌ علت‌ نبود وسايل‌ تخنيكی لازم‌ تعدادی از مردم‌ در جريان‌ كار كشته‌ و يا زخمی شدند. كمك‌ موسسات‌ امدادی در مقايسه‌ با وسعت‌ فاجعه‌ ناچيز و در واقع‌ هيچ‌ بوده‌ و بخش‌ اعظم‌ آن‌ طعمه‌ی اژدهای طالبی شد.

خشكسالی از آن‌ حوادث‌ طبيعی‌ايست‌ كه‌ در هر كشوری و برای هر مردمی اتفاق‌ میافتد. ولی در كشور ما زمانی دردناك‌ میشود كه‌ قربانيان‌ آن‌ كسانی اند كه‌ جسم‌ و جان‌ شان‌ قبلاً توسط‌ خون‌ آشامان‌ دينی لگدمال‌ شده‌ و چشم‌ شان‌ به‌ جز مرگ‌ و وحشت‌ و چور و چپاول‌ و تجاوز چيز ديگری نديده‌ است‌.


در دهم‌ دسمبر ۱۹۹۹ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» به‌ مناسبت‌ روز جهانی‌ حقوق‌ بشر تظاهرات‌ اعتراضی‌ای‌ را در شهر اسلام‌آباد سازمان‌ داد. در این‌ تظاهرات‌ بیشتر از ۵۰۰ زن‌ و كودك‌ از ولایات‌ مختلف‌ افغانستان‌ و شهرهای‌ پاكستان‌ اشتراك‌ نمود بودند. تظاهركنندگان‌ ابتدا مقابل‌ دفتر ملل‌متحد در اسلام‌آباد قطعنامه‌ای‌ را كه‌ به‌ مناسبت‌ این‌ روز به‌ تصویب‌ رسیده‌ بود به‌ آقای‌ Richard Dictus از مسئولان‌ UNDP تسلیم‌ نموده‌ و بعداً با حمل‌ پلاكارت‌ها، پوسترها و شعارهایی‌ حاكی‌ از نفرت‌ شان‌ نسبت‌ به‌ جهادی‌ها و طالبان‌ راهپیمایی‌ را در نشترماركیت‌ پشاورمور به‌ راه‌ انداختند.

یكتن‌ از اعضای‌ «راوا» در سخنرانی‌ای‌ كه‌ داشت‌ از نقض‌ فاجعه‌بار حقوق‌ بشر در افغانستان‌ یادآور شده‌ و از تمام‌ سازمان‌های‌ طرفدار حقوق‌ بشر خواست‌ تا با محكوم‌ نمودن‌ اعمال‌ بنیادگرایان‌ به‌ دفاع‌ موثر از مردم‌ در بند افغانستان‌ برخیزند.

این‌ تظاهرات‌ در مطبوعات‌ پاكستان‌ و همچنان‌ رادیو بی‌بی‌سی‌، (بخش‌ فارسی‌ و پشتو) انعكاس‌ داشت‌.

از تارریخ‌ ۳۱ اگست‌ الی‌ ۴ سپتامبر سمپوزیمی‌ كه‌ موضوع‌ آن‌ «زنان‌ ۲۰۰۰: تساوی‌ جنسیت‌، ترقی‌ و صلح‌ برای‌ قرن‌ ۲۱» بود، در یونیورستی‌ كسیتسارت‌ در بنكاك‌ برگزار شد كه‌ در آن‌ بیش‌ از ۳۰۰ زن‌ از تقریباً ۴۵ كشور آسیایی‌ و آسترالیا شركت‌ نموده‌ بودند. در این‌ سمپوزیم‌ كه‌ یكی‌ از برنامه‌های‌ تداركی‌ برای‌ كنفرانس‌ بین‌المللی‌ زنان‌ در جون‌ ۲۰۰۰ بود، بررسی‌ای‌ از مصوبات‌ كنفرانس‌ بین‌المللی‌ زنان‌ در بیجنگ‌ «پلاتفرم‌ بیجنگ‌ برای‌ عمل‌» صورت‌ گرفت‌ كه‌ نتایج‌ آن‌ طی‌ نشست‌ دیگری‌ در بنكاك‌ در ماه‌ اكتبر تسلیم‌ خواهد شد.

ساجده‌ حیات‌ از «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» نیز به‌ دعوت‌ و مساعدت‌ مالی‌ APDC در این‌ سمپوزیم‌ شركت‌ نمود. نماینده‌ «راوا» در قسمتی‌ از برنامه‌ صحبتی‌ در مورد وضعیت‌ زنان‌، نسل‌ جوان‌ و اطفال‌ در افغانستان‌ داشت‌ كه‌ با گرمی‌ استقبال‌ شد. اكثریت‌ زنان‌ شركت‌ كننده‌ با شنیدن‌ گوشه‌ای‌ از واقعیات‌ هولناك‌ در كشور نتوانستند جلو اشك‌ خود را بگیرند آنان‌ همبستگی‌ خود را با زنان‌ افغانستان‌ و «راوا» ابراز داشتند. عده‌ای‌ اظهار داشتند: «شما در مبارزه‌ی‌ تان‌ تنها نیستید، ما با شما ایم‌، حتماً این‌ مصایب‌ را پایانی‌ست‌، ما روزی‌ آزادی‌ افغانستان‌ را جشن‌ خواهیم‌ گرفت‌، تو دختر ما هستی‌و...».

ساجده‌ با تعدادی‌ از سازمان‌ها و زنان‌ تبادل‌ نظر نموده‌ و آنان‌ ضمن‌ ابراز علاقمندی‌ به‌ «راوا» وعده‌ همكاری‌های‌ بیشتر رادادند.

چادری‌ای‌ نیز به‌ نمایش‌ گذاشته‌ شد و اكثر زنان‌ آن‌ را به‌ سر نموده‌ عكس‌ می‌گرفتند و ضمن‌ ابراز نفرت‌ شان‌ نسبت‌ به‌ طالبان‌ می‌گفتند «این‌ باید سوزانده‌ شود.»

نشریات‌ «راوا» مخصوصاً بروشور حاوی‌ تصاویر رنگه‌ توجه‌ همه‌ را جلب‌ نموده‌ و تقریباً تمامی‌ آن‌ به‌ فروش‌ رسید.

RAWA demo
RAWA demo

۱۰ دسامبر روز تصویب‌ اعلامیه‌ حقوق‌ بشر در سراسر جهان‌ در حالی‌ برگزار می‌شود كه‌ فاجعه‌ وحشتبار حقوق‌ بشر در افغانستان‌ دیگر به‌ باد فراموشی‌ سپرده‌ شده‌ است‌، دیگر جهانیان‌ به‌ درد و رنج‌ مردم‌ این‌ سرزمین‌ بنیادگرازده‌ توجهی‌ ندارند، اما وضع‌ رو به‌ وخامت‌ می‌رود. هر چند روزی‌ دست‌ و پایی‌ بریده‌ می‌شود و دهها زن‌ و مرد مورد لت‌ و كوب‌ و توهین‌ و تحقیر طالبان‌ جاهل‌ و درنده‌خو قرار می‌گیرند.

«راوا» به‌ خاطر جلب‌ توجه‌ سازمان‌ملل‌ و سایر جهانیان‌، درین‌ روز تحصنی‌ را سازماندهی‌ نمود كه‌ حدود ۲۵۰ زن‌ و طفل‌ در آن‌ شركت‌ نموده‌ بودند. شركت‌كنندگان‌ پوسترها، پلاكاردها و شعارهایی‌ را حمل‌ می‌كردند كه‌ همه‌ منعكس‌كننده‌ی‌ نفرت‌ و انزجار شان‌ از جهادی‌ها و طالبان‌ خاین‌ بود. اطفال‌ عكسهایی‌ مستند از جنایات‌ فجیع‌ این‌ جانیان‌ به‌ دست‌ داشتند كه‌ بر مردمان‌ دوروپیش‌ و نیز خبرنگاران‌ تاثیر خاصی‌ داشت‌.

درجریان‌تحصن‌یكی‌ازاعضای‌ «راوا» قطعنامه‌ی‌ به‌ مناسبت‌ این‌ روز را به‌ آقای‌ Richard Dictus از مسئولان‌ UNDP تسلیم‌ نمود.

بعد از گذشت‌ یكساعت‌ شركت‌كنندگان‌ تحصن‌ خویش‌ را در «فیدرل‌ جودیشل‌ اكیدمی‌» محلی‌ كه‌ در آنجا كنفرانسی‌ به‌ ارتباط‌ همین‌ روز توسط‌ وزیر قانون‌، عدل‌ و حقوق‌بشر پاكستان‌ سازمان‌ داده‌ شده‌ بود، ادامه‌ دادند. آنجا نیز اعضای‌ «راوا» با خبرنگاران‌ مصاحبه‌هایی‌ به‌ عمل‌ آورده‌ و در آخر ملاقاتی‌ با آقای‌ خالدانور وزیر قانون‌، عدل‌ و حقوق‌بشر پاكستان‌ و عده‌ای‌ دیگر از مقامات‌ پاكستانی‌ داشتند كه‌ آنان‌ را از حقایق‌ كشور ما آگاه‌ ساختند. تحصن‌ ساعت ۲ به‌ پایان‌ رسید.

اعتراض‌ مذكور انعكاس‌ قابل‌ ملاحظه‌ای‌ در مطبوعات‌ پاكستان‌ و همچنان‌ رادیو بی‌بی‌سی‌ (بخش‌ های‌ پشتو و فارسی‌) و رادیو صدای‌ امریكا (بخش‌های‌ فارسی‌، پشتو و اردو) داشت‌.



RAWA demo at Islamabad

بتاریخ‌ ۸ ثور ۱۳۷۸ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» تظاهراتی‌ را جهت‌ محكوم‌ نمودن‌ تجاوز جنایتكاران‌ بنیادگرا به‌ كشور ما در اسلام‌آباد براه‌ انداخت‌ كه‌ در آن‌ حدود ۴۰۰ زن‌ و طفل‌ افغان‌ مقیم‌ پاكستان‌ شركت‌ جسته‌ بودند.

تظاهركنندگان‌ اولاً مقابل‌ دفتر مركزی‌ سازمان‌ ملل‌ تحصنی‌ داشتند كه‌ طی‌ آن‌ یكتن‌ از فعالان‌ «راوا» اعلامیه‌ تظاهرات‌ را به‌ مقامات‌ سازمان‌ ملل‌ تسلیم‌ نمود.

بعد از یكساعت‌ تمامی‌ تظاهركنندگان‌ به‌ پشاور مور (نشترماركیت‌) منطقه‌ای‌ در اسلام‌آباد كه‌ هموطنان‌ مهاجر ما عمدتاً در آنجابسرمی‌برند،آمدند. درین‌ بخش‌ نیز برنامه‌ مظاهره‌ بصورت‌ كامل‌ عملی‌ شد كه‌ عبارت‌ بود از سخنرانی‌، سرودهایی‌ توسط‌گروپ‌ سرودمكاتب‌ «راوا» و شعاردادن‌های‌ دستجمعی‌. یكی‌ از فعالان‌ «راوا» طی‌ سخنرانی‌ای‌ كه‌ مورد استقبال‌ مردمی‌ كه‌ دور تظاهركنندگان‌ جمع‌ شده‌ بودند قرار گرفت‌، اظهار داشت‌:

آخرین مطالب