زنان‌ از ستمكاری‌ طالبان‌ بر خود می‌گویند

نوشته‌ كارول‌میمت‌،
«یواس‌ای‌ تودی‌» USA Today ،
۲۰ مارچ‌ ۲۰۰۲



zoya's story

هیچ‌ خاطرات‌ غم‌انگیز جهان‌ دردناكتر از خاطرات‌ افراد جوان‌ آن‌ ملت‌ نیست‌. همان‌ طوریكه‌ هولوكاست‌ (قتل‌ عام‌ و سوزاندن‌ یهودیان‌ در كوره‌های‌ مرگ‌ دوران‌ هیتلر) و میدان‌های‌ كشتار كامبوج‌، خاطره‌ دردناك‌ بی‌پایان‌ دوران‌ كودكی‌ را زنده‌ می‌سازد، قساوت‌ و درنده‌خویی‌ چند دهه‌ در افغانستان‌ رنگ‌ خاصی‌ به‌ این‌ نوع‌ ادبیات‌ می‌بخشد. اما از آنجاییكه‌ صدمه‌ روحی‌ تازه‌ است‌ و سیاست‌ در افغانستان‌ غیرمطمئن‌، دو زن‌ جوان‌ داستان‌ شان‌ را با نام‌ مستعار با مردم‌ جهان‌ در میان‌ می‌گذارند. برای‌ آنان‌ توجه‌ به‌ اعضای‌ فامیل‌ و اعضای‌ سازمانی‌ مثل‌ (جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌) از توجه‌ به‌ خود شان‌ بیشتر اهمیت‌ دارد. «داستان‌ زویا» یك‌ حكایت‌ ساده‌ اما واقعبینانه‌ی‌ دختریست‌ كه‌ پدر و مادرش‌ توسط‌ بنیادگرایان‌ مسلمان‌، زمانی‌ كه‌ وی‌ ۱۴ سال‌ داشت‌ كشته‌ می‌شوند. زویا از ترس‌ اینكه‌ هویت‌اش‌ فاش‌ نگردد، جزئیات‌ چگونگی‌ قتل‌ پدر و مادرش‌ را برملا نمی‌سازد. اما ناپدید شدن‌ والدین‌ او را وامی‌دارد تا كار شان‌ - بخصوص‌ تعهد مادرش‌ بخاطر كمك‌ به‌ قربانیان‌ آزار و اذیت‌ جنسی‌، جسمی‌ و روانی‌ در افغانستان‌ - را ادامه‌ دهد. زویا در ۱۹۹۲ در ۱۴ سالگی‌ با مادركلانش‌ به‌ پاكستان‌ می‌رود. و در مكتبی‌ كه‌ توسط‌ «راوا» فعال‌ بود درس‌ می‌خواند. همانطوریكه‌ «داستان‌ زویا» شروع‌ می‌شود، او بخاطر یك‌ ماموریت‌ از طرف‌ «راوا» از مرز پاكستان‌ گذشته‌ داخل‌ افغانستان‌ می‌شود و این‌ اولین‌ سفرش‌ به‌ زادگاهش‌ در ظرف‌ ۵ سال‌ می‌باشد. در حالیكه‌ از پشت‌ جالی‌ چادری‌اش‌ كه‌ پلك‌هایش‌ را می‌ساید به‌ بیرون‌ نگاه‌ می‌كند، نگران‌ است‌ كه‌ مبادا طالبان‌ دستكولش‌ را جستجو كرده‌ و عكس‌هایی‌ از كشتار، سنگسار، سوزاندن‌ یا به‌ دار زدن‌ توسط‌ طالبان‌ و همچنان‌ عكس‌های‌ مردانی‌ را بیابند كه‌ بازوهای‌ شان‌ بخاطر دزدی‌ قطع‌ شده‌ و زنانی‌ كه‌ سر انگشت‌های‌ شان‌ به‌ جرم‌ رنگ‌ ناخن‌ زدن‌ بریده‌ شده‌اند. زویا در كودكی‌ در كابل‌ مادر شجاع‌اش‌ را - هنگام‌ تبلیغ‌ «راوا»، همراهی‌ می‌كرد. زویا در دیدار با دو روزنامه‌نگار خارجی‌ كه‌ او را تشویق‌ می‌كردند تا داستانش‌ را در كتابی‌ با مردم‌ دنیا در میان‌ بگذارد، از آنان‌ پرسید: «چه‌ چیزی‌ در قصه‌اش‌ ویژگی‌ دارد؟» «داستان‌ زویا» مثل‌ داستان‌ لطیفه‌، یك‌ داستان‌ جهانی‌ نقض‌ حقوق‌ بشر است‌. این‌ حقیقت‌ كه‌ ما نمی‌توانیم‌ چهره‌های‌ این‌ نویسندگان‌ جوان‌ را ببینیم‌ یادآور دردناك‌ شرایط‌ پر درد آنان‌ و نقش‌هایی‌ است‌ كه‌ در رشد و تغییر كشور شان‌ بازی‌ خواهند نمود.

RAWA demonstration on April 27 2004

«جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» با شعار «هشت‌ ثور سیاه‌تر از هفت‌ ثور» طی‌ تظاهراتی‌ با شكوه‌ این‌ روز ننگین‌ را كه‌ سرآغاز قدرت‌گیری‌ ددمنشان‌ بنیادگرا در افغانستان‌ است‌، تقبیح‌ نمود.

مظاهره‌ با حضور حدود ۱۵۰۰ تن‌ از زنان‌ و كودكان‌ مهاجر از مقر سازمان‌ ملل‌متحد شروع‌ شد اما بنابر مداخله‌ پلیس‌ پاكستان‌ تظاهركنندگان‌ نتوانستند مسیر تعیین‌ شده‌ را بپیمایند، معهذا با شعاردادن‌های‌ ممتد و سرود خواندن‌ و سخنرانی‌ها فضا را گرم‌ و پرهیجان‌ ساخته‌ و لحظه‌ به‌ لحظه‌ به‌ تعداد تماشاگران‌ افزوده‌ می‌شد.

«جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» راوا به‌ مناسبت‌ گرامیداشت‌ هشتم‌ مارچ‌ روز جهانی‌ زن‌ را در سال‌ جاری‌ در حضور تعداد كثیری‌ از اعضا و دوستداران‌ داخلی‌ و خارجی‌، نمایندگان‌ احزاب‌ و گروه‌ها، و شخصیت‌های‌ مترقی‌ طی‌ محفلی‌ با شكوه‌ در گرین‌شادی‌هال‌ پشاور تجلیل‌ كرد.

تالار با شعارهایی‌ به‌ دفاع‌ از دموكراسی‌ و بر ضد بنیادگرایی‌ به‌ زبان‌های‌ فارسی‌، پشتو، اردو و انگلیسی‌، تصاویر مینا، سایر شهدا و نیز اناركلی‌هنریار و ملالی‌جویا و تصاویر گویای‌ جنایت‌ها و توحش‌ جهادی‌ و طالبی‌ آراسته‌ شده‌ بود. در گوشه‌ای‌ میز نشریات‌ و صنایع‌ برای‌ فروش‌ قرار داشت‌.

مقامات‌ امریكایی‌ و انگلیسی‌ ادعا كردند كه‌ حمله‌ بر افغانستان‌ منجر به‌ آزادی‌ زنان‌ خواهد شد، ما هنوز منتظر هستیم‌.

مریم‌ راوی‌ از كابل‌، «گاردین‌»، ۱۲ فبروری‌ ۲۰۰۴


وضعیت‌ زنان‌ در افغانستان‌ هنوز هم‌ رقت‌انگیز است‌. اگر چه‌ زنان‌ و دختران‌ در كابل‌ و بعضی‌ از شهرهای‌ دیگر آزادند به‌ مكتب‌ بروند و كار كنند، ولی‌ این‌ وضعیت‌ عمومی‌ در سایر نقاط‌ كشور نمی‌باشد. اسماعیل‌خانِ جنگسالار قوانین‌ طالب‌ مانندی‌ در هرات‌ وضع‌ كرده‌ است‌. تعداد زیادی‌ از زنان‌ حق‌ تحصیل‌ و كار در دفاتر خارجی‌، سازمان‌های‌ دولتی‌، مراكز ملل‌متحد و دفاتر دولتی‌ را ندارند. زنان‌ نمی‌توانند بدون‌ محرم‌ مرد از خانه‌ برآیند و یا سوار تكسی‌ شوند. و اگر با مردان‌ بیگانه‌ دیده‌ شوند، توسط‌ «پولیس‌ خاص‌» دستگیر و برای‌ روشن‌ نمودن‌ اینكه‌ آیا درین‌ اواخر مقاربت‌ جنسی‌ داشته‌اند یا نه‌ مورد معاینات‌ طبی‌ قرار می‌گیرند. در اعتراض‌ به‌ این‌ ستم‌ و توهین‌ مداوم‌، تعداد زیادی‌ از دختران‌ - تعدادی‌ به‌ مراتب‌ بیشتر از زمان‌ طالبان‌ - ماهانه‌ دست‌ به‌ خودكشی‌ می‌زنند.

ما ضمن‌ سپاس‌ صميمانه‌ از «بنياد الفانسوكامِن‌» بخاطر بزرگداشت‌ آن‌ از مبارزه‌ زنان‌ آزاديخواه‌ افغانستان‌، در زير ترجمه‌ بخشی از نامه‌ی رئيس‌ بنياد مذكور را میآوريم‌.

«بنياد الفانسوكامِن‌» خوشحالست‌ از اينكه‌ اعطای بيستمين‌ جايزه‌ اين‌ بنياد را برای "راوا" به‌ شما اعلام‌ میدارد.

اين‌ بنياد جايزه‌ بين‌المللی را سالانه‌ به‌ افراد يا گروه‌هايی اعطا میكند كه‌ در مبارزات‌ شان‌ برای عدالت‌، آزادی، صلح‌ و حقوق‌ بشر مقام‌ بارزی احراز كرده‌   اند. تا حال‌ جايزه‌ الفانسو را افراد و سازمان‌هايی چون‌ مردم‌ نيكاراگوا (۱۹۸۴)، نلسن‌ماندلا (زمانی كه‌ هنوز در زندان‌ بود، ۱۹۸۶)، مردم‌ فلسطين‌ (۱۹۸۸)، اليكساندرديوبيچ‌ رئيس‌جمهور چكوسلواكيا (۱۹۹۰)، قربانيان‌ بیگناه‌ جنگ‌ عراق‌ در دوران‌ "جنگ‌ خليج‌" (۱۹۹۱)، كودكان‌ بیجا شده‌ی جنگ‌ سودان‌ (۱۹۹۴)، سليمه‌غزالی مدير مسئول‌ هفته‌ نامه‌ "لو ناسيون‌" (۱۹۹۶)، وانديناشيوا دانشمند هندی متعهد به‌ جنبش‌های فمينستی و محيط‌ زيست‌ در كشورش‌ (۱۹۹۷)، مردم‌ كردستان‌ (۱۹۹۹)، جنبش‌ دهقانان‌ بیزمين‌ در برازيل‌ (۲۰۰۱)، و... دريافت‌ كرده‌اند.

«جمعيت‌ انقلابی زنان‌ افغانستان‌» (راوا) طبق‌ معمول‌ همه‌ ساله‌، به‌ مناسبت‌ روز جهانی حقوق‌ بشر (۱۹ قوس‌ ۱۳۸۲) نيز مظاهره‌ای موفق‌ با شركت‌ حدود ۱۰۰۰ زن‌ را در اسلام‌آباد سازمان‌ داد.

تعدادی از شعارها نوشته‌ شده‌ی تظاهرات‌ عبارت‌ بودند از:

دعوای‌ حقوقی‌ «راوا» با پنتاگون‌

در جریان‌ حمله‌ نظامی‌ امریكا بر افغانستان‌، جنگنده‌های‌ آن‌ كشور در كنار ریزش‌ بی‌محابای‌ بم‌های‌ خوفناك‌ و اكثراً آلوده‌ به‌ مواد رادیواكتیوی‌، به‌ منظور جلب‌ حمایت‌ مردم‌ ورقه‌های‌ تبلیغاتی‌ای‌ را نیز در بسیاری‌ نقاط‌ افغانستان‌ پخش‌ كردند كه‌ حاوی‌ تصاویری‌ از جنایات‌ طالبان‌ بودند. حداقل‌ دو تا از این‌ ورقه‌ها حاوی‌ عكس‌هایی‌ بودند كه‌ بوسیله‌ اعضای‌ «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» مخفیانه‌ عكاسی‌ شده‌اند. اما وزارت‌ دفاع‌ امریكا این‌ عكس‌ها را بدون‌ اطلاع‌ و كسب‌ اجازه‌ از سایت‌ «راوا» كاپی‌ كرده‌ به‌ چاپ‌ رسانیده‌ اند.

به‌ تعقیب‌ این‌ حادثه‌، «راوا» از سوی‌ تعدادی‌ خبرنگاران‌ و هواداران‌ خارجی‌ و داخلی‌اش‌ مورد سوال‌ قرار گرفت‌ كه‌ گویا «راوا» خود عكس‌ها را در اختیار مقامات‌ امریكایی‌ قرار داده‌ است‌. حتی‌ ما ایمل‌هایی‌ پر از فحاشی‌ و بد زبانی‌ دریافت‌ داشتیم‌ كه‌ «راوا» در برابر مقادیر هنگفت‌ پول‌ عكس‌ها را به‌ وزارت‌ دفاع‌ امریكا فروخته‌ و بدینترتیب‌ در كشتار هزاران‌ مردم‌ بیگناه‌ ما شریك‌ است‌!

... نظر به تجربه‌ای كه ما داریم مكاتب پاكستانی خود دچار پراكندگی شدید هستند و فاقد سیستم خاص تعلیمی‌. و به دلیل استفاده از نصاب‌های متعدد، نتوانسته اند سیستم واحد و یكسانی را در بخش تعلیم و تربیه حفظ كنند.

كیفیت درس درین مكاتب رابطه مستقیم با فیس آن‌ها دارد و با شناختی كه ما و شما از جامعه پاكستان داریم، بیش از ٩۵ فیصد مردم آن توانایی پرداختن فیس‌های گزاف مكاتب شخصی را ندارند. پس چه رسد به افغان‌ها كه دچار مشكلات شدید اقتصادی اند.

البته بوده اند اقلیتی كوچك از مهاجرین افغان كه از درس با كیفیت‌تر بهره‌مند شدند. ولی در مقایسه با سه ملیون مهاجر ما در پاكستان چند صد نفر تعداد قابل ملاحظه نیست‌. و مخصوصاً كه این امتیاز عمدتاً به سران تنظیم‌ها و افراد از لحاظ سیاسی و نظامی مقتدر تعلق گرفته‌. اكثریت مردم در مكاتب با كیفیت پایینِ درسی تحصیل كرده اند. و حاصل اساسی شان‌، فراگیری زبان اردو و تاریخ پاكستان است‌. این نه تنها باعث دور شدن شان از زبان‌های ملی و تاریخ كشور شان شده‌، بلكه از لحاظ روانی هم ضربه دیده اند زیرا سیستم درسی پاكستان تحت نظارت مستقیم دولت و سیاست‌هایش قرار دارد و كتاب‌های تاریخ و علوم سیاسی پاكستان‌، با دید نامناسبی نسبت به افغانستان تألیف شده و هم تصویری غیرقابل حل از مسایل افغانستان به دست داده می‌شود.


به‌ مناسبت‌ سالروز فاجعه‌ ۱۱ سپتامبر، «مركز بین‌المللی‌ عكاسی‌» در نیویارك‌ سه‌ نمایش‌ عكس‌ را براه‌ انداخت‌ كه‌ یكی‌ از آن‌ تحت‌ عنوان‌ «از پشت‌ برقع‌»، حاوی‌ ۲٤ قطعه‌ عكس‌ «راوا» از جنایات‌ طالبان‌، «ائتلاف‌ شمال‌» و فعالیتش‌ بود كه‌ اكثرا بطور مخفی‌ بوسیله‌ اعضای‌ «راوا» عكاسی‌ شده‌ اند. عكس‌ های‌ «راوا» توجه‌ تعداد زیادی‌ از بینندگان‌ را جلب‌ كرد و گزارش‌ آن‌ در چندین‌ نشریه‌ و تلویزیون‌ امریكا نیز پخش‌ گردید.


«موزیم‌ هنری‌ هلسنگی‌» از ۱۱ فبروری‌ الی‌ ۲۷ اپریل‌ ٢٠٠٣ نمایش‌ عكس‌هایی‌ از افغانستان‌ را در شهر هلسنگی‌ برپا كرد. در این‌ نمایش‌ آن‌ تصاویری‌ از افغانستان‌ به‌ معرض‌ دید گذاشته‌ شدند كه‌ بیانگر جنایات‌ طالبان‌، «ائتلاف‌ شمال‌» و بمباران‌ امریكا و قربانیان‌ آن‌ بودند.

تعدادی‌ از عكس‌های‌ این‌ نمایش‌ مربوط‌ «راوا» بود كه‌ توسط‌ اعضای‌ آن‌ با كمره‌های‌ مخفی‌ تهیه‌ گردیده‌ اند.

شرح‌ حالی‌ از یك‌ زن‌ قهرمان‌

نوشته‌ كارول‌میمت‌،
«شیكاگو تربیون‌» Chicago Tribune،
۱۰ سپتامبر ۲۰۰۳



Meena: Heroine of Afghanistan

فیمنیست‌ اسلامی‌ واژه‌ایست‌ متنازع‌ فیه‌. اما میلودی  ارماچایلد شاویس‌Melody Ermachild Chavis امیدوارست‌ كه‌ كتاب‌ جدیدش‌ موسوم‌ به‌ «مینا: زن‌ قهرمان‌ افغانستان‌» (انتشارات‌ سن‌مارتین‌، قیمت‌ ۹۵.۱۹ دالر) اصطلاح‌ را بیشتر مرسوم‌ و آشنا خواهد كرد.

كتاب‌ اولین‌ زندگینامه‌ بنیانگذار «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» می‌باشد. مینا كه‌ نام‌ خانوادگی‌اش‌ مخفی‌ می‌ماند تا فامیل‌اش‌ در امان‌ باشد به‌ مثابه‌ یك‌ محصل‌ ۲۰ ساله‌ پوهنتون‌، «راوا» را در ۱۹۷۷ شروع‌ نمود. ۱۰ سال‌ بعد او توسط‌ افراطیون‌ اسلامی‌ به‌ قتل‌ رسید. سازمانی‌ را كه‌ او بنیان‌ گذاشت‌ كارش‌ را ادامه‌ می‌دهد. شاویس‌ ۵۹ ساله‌ سال‌ گذشته‌ به‌ افغانستان‌ سفر كرد تا با زنانی‌ كه‌ مینا را می‌شناختند ملاقات‌ نماید. گفته‌ها و اطلاعات‌ آنان‌ تصویری‌ دقیق‌ و دوستانه‌ از زنی‌ به‌ دست‌ می‌دهد كه‌ ضرورتاً بدور از انظار عامه‌ زندگی‌ كرد. كتاب‌ پیكار، پیروزی‌ها و رنج‌ و غم‌ دوری‌ از كودكانش‌ به‌ خاطر مسایل‌ امنیتی‌ مینا رابازگو می‌نماید كه‌ به‌ حیث‌ یك‌ فعال‌ سیاسی‌ بخت‌ آورد و به‌ همسری‌ دست‌ یافت‌ كه‌ از كارش‌ حمایت‌ می‌كرد. همچنان‌ كتاب‌ ابتكار زنان‌ «راوا»، بشمول‌ استفاده‌ از اسلحه‌ ستمگران‌ شان‌ علیه‌ آنان‌، را شرح‌ می‌دهد. بطور نمونه‌ زمانی‌ كه‌ چهره‌ مینا شناخته‌ شده‌ بود، او هنوز هم‌ قادر بود زیر چادری‌ در كابل‌ گشت‌ و گزار كند. به‌ همین‌ ترتیب‌ از لباس‌هایی‌ كه‌ همه‌ی‌ بدن‌ را می‌پوشاند استفاده‌ می‌كرد تا اشیایی‌ غیرقانونی‌ به‌ داخل‌ و خارج‌ كشور قاچاق‌ گردند. شاویس‌ امیدوار است‌ كه‌ آگاهی‌ هر چه‌ بیشتر از مینا، تصویر حاكم‌ در مورد مسلمانان‌ را در ایالات‌ متحده‌ تغییر خواهد داد. او گفت‌: «می‌خواهم‌ چهره‌ اسامه‌بن‌لادن‌ در اذهان‌ مردم‌ را با چهره‌ زیبای‌ مینا جاگزین‌ نمایم‌.»


ترجمه‌ بررسی‌ كوتاه‌ شده‌ می‌باشد.

  1. راجع‌ به‌ تأخیر انتشار «پیام‌ زن‌»
  2. یك‌ بررسی‌ از كتاب‌ «جسارت‌ مستور: در درون‌ مقاومت‌ زنان‌ افغان‌»
  3. «هدیه‌ی‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» به‌ «راوا
  4. تظاهرات‌ اعتراضی‌ «راوا» در اسلام‌ آباد و واشنگتن‌ دی‌سی
  5. راوا» در ایتالیا و سریلانکا»
  6. زنان‌ دربند روز جهانی‌ زن‌ را تجلیل‌ نمودند
  7. مردم‌ ما از خشكسالی میسوزند، بايد طالبان‌ را سوزانيد!
  8. تظاهرات‌ «راوا» به‌ مناسبت‌ روز جهانی‌ حقوق‌ بشر
  9. شركت‌ نماینده‌ «راوا» در NGO سمپوزیم‌ منطقه‌ای‌ آسیاـاقیانوسیه‌ در تایلند
  10. تحصن‌ «راوا» به‌ مناسبت‌ روزجهانی‌ حقوق‌بشر
  11. تظاهرات‌ «راوا» در ۸ ثور
  12. شركت نماینده «راوا» در كنفرانس جنبش پیكار انقلابی‌
  13. از گور مینـا صـدهـا لالـه‌ی سـرخ روییـده‌
  14. فروش «پیام زن‌» در پشاور و اسلام‌آباد‌
  15. ظهـور طالبـان هیچگـاه‌ پـایان دردهای ملت ما نخـواهد بـود
  16. شركت نماینده «راوا» درانجمن هیئت وكلای پشاور
  17. بیایید برای مبارزه در راه دموكراسی و بر ضد فاشیزم اخوانی پیمان ببندیم
  18. «به‌ اميد ملاقات‌ در افغانستان بدون‌ بنيـادگرايی»
  19. زنده‌ باد مبارزه‌ زنان‌ ما بر ضد میهنفروشان‌ جنایتكار بنیادگرا!
  20. خون‌ مینا نیروی‌ الهامبخش‌ نبرد ماست‌
آخرین مطالب