... نظر به تجربه‌ای كه ما داریم مكاتب پاكستانی خود دچار پراكندگی شدید هستند و فاقد سیستم خاص تعلیمی‌. و به دلیل استفاده از نصاب‌های متعدد، نتوانسته اند سیستم واحد و یكسانی را در بخش تعلیم و تربیه حفظ كنند.

كیفیت درس درین مكاتب رابطه مستقیم با فیس آن‌ها دارد و با شناختی كه ما و شما از جامعه پاكستان داریم، بیش از ٩۵ فیصد مردم آن توانایی پرداختن فیس‌های گزاف مكاتب شخصی را ندارند. پس چه رسد به افغان‌ها كه دچار مشكلات شدید اقتصادی اند.

البته بوده اند اقلیتی كوچك از مهاجرین افغان كه از درس با كیفیت‌تر بهره‌مند شدند. ولی در مقایسه با سه ملیون مهاجر ما در پاكستان چند صد نفر تعداد قابل ملاحظه نیست‌. و مخصوصاً كه این امتیاز عمدتاً به سران تنظیم‌ها و افراد از لحاظ سیاسی و نظامی مقتدر تعلق گرفته‌. اكثریت مردم در مكاتب با كیفیت پایینِ درسی تحصیل كرده اند. و حاصل اساسی شان‌، فراگیری زبان اردو و تاریخ پاكستان است‌. این نه تنها باعث دور شدن شان از زبان‌های ملی و تاریخ كشور شان شده‌، بلكه از لحاظ روانی هم ضربه دیده اند زیرا سیستم درسی پاكستان تحت نظارت مستقیم دولت و سیاست‌هایش قرار دارد و كتاب‌های تاریخ و علوم سیاسی پاكستان‌، با دید نامناسبی نسبت به افغانستان تألیف شده و هم تصویری غیرقابل حل از مسایل افغانستان به دست داده می‌شود.


به‌ مناسبت‌ سالروز فاجعه‌ ۱۱ سپتامبر، «مركز بین‌المللی‌ عكاسی‌» در نیویارك‌ سه‌ نمایش‌ عكس‌ را براه‌ انداخت‌ كه‌ یكی‌ از آن‌ تحت‌ عنوان‌ «از پشت‌ برقع‌»، حاوی‌ ۲٤ قطعه‌ عكس‌ «راوا» از جنایات‌ طالبان‌، «ائتلاف‌ شمال‌» و فعالیتش‌ بود كه‌ اكثرا بطور مخفی‌ بوسیله‌ اعضای‌ «راوا» عكاسی‌ شده‌ اند. عكس‌ های‌ «راوا» توجه‌ تعداد زیادی‌ از بینندگان‌ را جلب‌ كرد و گزارش‌ آن‌ در چندین‌ نشریه‌ و تلویزیون‌ امریكا نیز پخش‌ گردید.


«موزیم‌ هنری‌ هلسنگی‌» از ۱۱ فبروری‌ الی‌ ۲۷ اپریل‌ ٢٠٠٣ نمایش‌ عكس‌هایی‌ از افغانستان‌ را در شهر هلسنگی‌ برپا كرد. در این‌ نمایش‌ آن‌ تصاویری‌ از افغانستان‌ به‌ معرض‌ دید گذاشته‌ شدند كه‌ بیانگر جنایات‌ طالبان‌، «ائتلاف‌ شمال‌» و بمباران‌ امریكا و قربانیان‌ آن‌ بودند.

تعدادی‌ از عكس‌های‌ این‌ نمایش‌ مربوط‌ «راوا» بود كه‌ توسط‌ اعضای‌ آن‌ با كمره‌های‌ مخفی‌ تهیه‌ گردیده‌ اند.

شرح‌ حالی‌ از یك‌ زن‌ قهرمان‌

نوشته‌ كارول‌میمت‌،
«شیكاگو تربیون‌» Chicago Tribune،
۱۰ سپتامبر ۲۰۰۳



Meena: Heroine of Afghanistan

فیمنیست‌ اسلامی‌ واژه‌ایست‌ متنازع‌ فیه‌. اما میلودی  ارماچایلد شاویس‌Melody Ermachild Chavis امیدوارست‌ كه‌ كتاب‌ جدیدش‌ موسوم‌ به‌ «مینا: زن‌ قهرمان‌ افغانستان‌» (انتشارات‌ سن‌مارتین‌، قیمت‌ ۹۵.۱۹ دالر) اصطلاح‌ را بیشتر مرسوم‌ و آشنا خواهد كرد.

كتاب‌ اولین‌ زندگینامه‌ بنیانگذار «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» می‌باشد. مینا كه‌ نام‌ خانوادگی‌اش‌ مخفی‌ می‌ماند تا فامیل‌اش‌ در امان‌ باشد به‌ مثابه‌ یك‌ محصل‌ ۲۰ ساله‌ پوهنتون‌، «راوا» را در ۱۹۷۷ شروع‌ نمود. ۱۰ سال‌ بعد او توسط‌ افراطیون‌ اسلامی‌ به‌ قتل‌ رسید. سازمانی‌ را كه‌ او بنیان‌ گذاشت‌ كارش‌ را ادامه‌ می‌دهد. شاویس‌ ۵۹ ساله‌ سال‌ گذشته‌ به‌ افغانستان‌ سفر كرد تا با زنانی‌ كه‌ مینا را می‌شناختند ملاقات‌ نماید. گفته‌ها و اطلاعات‌ آنان‌ تصویری‌ دقیق‌ و دوستانه‌ از زنی‌ به‌ دست‌ می‌دهد كه‌ ضرورتاً بدور از انظار عامه‌ زندگی‌ كرد. كتاب‌ پیكار، پیروزی‌ها و رنج‌ و غم‌ دوری‌ از كودكانش‌ به‌ خاطر مسایل‌ امنیتی‌ مینا رابازگو می‌نماید كه‌ به‌ حیث‌ یك‌ فعال‌ سیاسی‌ بخت‌ آورد و به‌ همسری‌ دست‌ یافت‌ كه‌ از كارش‌ حمایت‌ می‌كرد. همچنان‌ كتاب‌ ابتكار زنان‌ «راوا»، بشمول‌ استفاده‌ از اسلحه‌ ستمگران‌ شان‌ علیه‌ آنان‌، را شرح‌ می‌دهد. بطور نمونه‌ زمانی‌ كه‌ چهره‌ مینا شناخته‌ شده‌ بود، او هنوز هم‌ قادر بود زیر چادری‌ در كابل‌ گشت‌ و گزار كند. به‌ همین‌ ترتیب‌ از لباس‌هایی‌ كه‌ همه‌ی‌ بدن‌ را می‌پوشاند استفاده‌ می‌كرد تا اشیایی‌ غیرقانونی‌ به‌ داخل‌ و خارج‌ كشور قاچاق‌ گردند. شاویس‌ امیدوار است‌ كه‌ آگاهی‌ هر چه‌ بیشتر از مینا، تصویر حاكم‌ در مورد مسلمانان‌ را در ایالات‌ متحده‌ تغییر خواهد داد. او گفت‌: «می‌خواهم‌ چهره‌ اسامه‌بن‌لادن‌ در اذهان‌ مردم‌ را با چهره‌ زیبای‌ مینا جاگزین‌ نمایم‌.»


ترجمه‌ بررسی‌ كوتاه‌ شده‌ می‌باشد.

اینچنین‌ تأخیر در انتشار «پیام‌ زن‌» از پاكستان‌ سابقه‌ نداشت‌. ایمیل‌ها و نامه‌های‌ زیادی‌ دریافت‌ كردیم‌ حاكی‌ از انتقاد، تأسف‌ و نگرانی‌ عده‌ای‌ از خوانندگان‌ ولی‌ در پاسخ‌ چیزی‌ نداشتیم‌ بگوییم‌ جز این‌ كه‌ به‌ عنوان‌ سازمانی‌ تقریباً تنهای‌ تنها در برابر جنایتكاران‌ بنیادگرا، درگیر آنقدر دشواری‌ها و مسایلی‌ می‌شویم‌ كه‌ موجب‌ می‌شوند انتشار مجله‌ به‌ این‌ تأخیر دردناك‌ گرفتار آید.

بهیچوجه‌ نمی‌خواهیم‌ كمبودها را توجیه‌ نماییم‌ ولی‌ در ذیل‌ اشاره‌ای‌ داریم‌ به‌ گوشه‌ای‌ از مشكلات‌ و یا فعالیت‌هایی‌ كه‌ مستقیماً در قضیه‌ دخیل‌ بوده‌ ولی‌ از جانب‌ دیگر بیانگر انجام‌ كارهایی‌ اند كه‌ ازرش‌ آن‌ها برای‌ «راوا» فوق‌العاده‌ است‌:

۱ـ در واقع‌ كار «پیام‌ زن‌» شماره‌ ۵۵ شروع‌ شده‌ بود كه‌ حادثه‌ ۱۱ سپتامبر و پیامدهای‌ آن‌ را شاهد بودیم‌. هر هفته‌ هزاران‌ ایمیل‌ به‌ ما می‌رسید كه‌ همه‌ پاسخ‌ طلب‌ بودند. گویی‌ ملیون‌ها نفر از مردم‌ دنیا تازه‌ به‌ وجود سرزمینی‌ بنام‌ «افغانستان‌» و بنیادگرایان‌ درنده‌خویش‌ آشنا شده‌ و با جستجوی‌ مختصری‌ در اینترنت‌ در می‌یافتند كه‌ مهمترین‌ و بلكه‌ یگانه‌ منبع‌ معتبر معلومات‌ درباره‌ باندهای‌ اسامه‌، ملاعمر و «ائتلاف‌ شمال‌» وغیره‌، سایت‌ «راوا» است‌.

زنان‌ افغان‌ وحشت‌ زیر سلطه‌ طالبان‌ را تصویر می‌كنند

نوشته‌ راب‌میشل‌، «بوستن‌هیرالد»، Boston Herald
«نیوز انترنیشنل‌»  The News International،
۷ می‌ ۲۰۰۲

Veiled Courage

نویسندگان‌ زیادی‌ به‌ زندگی‌ زیر سلطه‌ طالبان‌ پرداخته‌ اند و طالبان‌ را یگانه‌ مسئول‌ سیاست‌های‌ زن‌ستیزانه‌ در افغانستان‌ پنداشته‌ اند. اما شرایط‌ در افغانستان‌ بعد از طالبان‌ هم‌ تاریك‌ است‌ و زنان‌ كماكان‌ به‌ كنج‌ خانه‌های‌ شان‌ رانده‌ می‌ شوند. با اینهم‌ مقاومت‌ هنوز نمرده‌ است‌. این‌ مقاومت‌ را شیریل‌بینارد در كتابش‌ به‌ نام‌ «جسارت‌ مستور: در درون‌ مقاومت‌ زنان‌ افغان‌» به‌ تصویر كشیده‌ است‌.

۲۰ سال‌ قبل‌ زمانی‌ كه‌ افغانستان‌ با اشغالگران‌ روسی‌ دست‌ و پنجه‌ نرم‌ می‌كرد و امریكا جنگ‌سالاران‌ بنیادگرا را به‌ چاكری‌ گرفته‌ بود، زن‌

جوانی‌ به‌ نام‌ مینا، «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) را بنیاد گذاشت‌. او به‌ این‌ عقیده‌ بود كه‌ زنان‌ تحصیلكرده‌ می‌توانند سپر مستحكمی‌ در برابر خشونت‌ و بنیادگرایی‌ شوند.

به‌ تاریخ‌ ۱۷ اپریل‌ طی‌ یك‌ گردهمایی‌ مختصر در اسلام‌آباد، هیاتی‌ از «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» (Aurat Association Manshra)، مجسمه‌ی‌ كوچكی‌ از یك‌ زن‌ چادری‌ پوش‌ و طرح‌های‌ دیگری‌ را كه‌ حاكی‌ از ستم‌ و شقاوت‌ طالبان‌ نسبت‌ به‌ زنان‌ افغان‌ است‌ به‌ مثابه‌ی‌ هدیه‌ای‌ برای‌ كارها و فعالیت‌های‌ خستگی‌ ناپذیر «راوا» بخاطر مرام‌ زنان‌، به‌ «راوا» تقدیم‌ نمود. جایزه‌ توسط‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» در مقابل‌ مبارزه‌ی‌ «راوا» برای‌ حقوق‌ زنان‌ در كشوری‌ كه‌ حرف‌ زدن‌ و اندیشیدن‌ در مورد مسایل‌ مربوط‌ به‌ زنان‌ با ترور و شلاق‌ پاسخ‌ گفته‌ می‌شود، داده‌ شد.

آقای‌ ملك‌ اكبر، رییس‌ هماهنگ‌ كننده‌ی‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» حین‌ تقدیم‌ جایزه‌، فعالیت‌های‌ «راوا» را تحسین‌ نموده‌ و خواهان‌ همكاری‌ بیشتر و نزدیكتر بین‌ هر دو سازمان‌ گردید. وی‌ رفتار وحشیانه‌ی‌ طالبان‌ در برابر زنان‌ را محكوم‌ نموده‌ وعده‌ همكاری‌ بخاطر پیشبرد اهداف‌ زنان‌ افغان‌ را داد. همچنان‌ «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» از «راوا» دعوت‌ نمود تا از مركز انجمن‌ در مانسهره‌ در اولین‌ فرصت‌ دیدن‌ كند.

یكتن‌ از فعالان‌ «راوا»، ضمن‌ تشكر از «انجمن‌ زنان‌ مانسهره‌» گفت‌: «گرچه‌ این‌ مایه‌ دلگرمی‌ است‌ كه‌ برای‌ فعالیت‌های‌ انسانی‌ و مبارزه‌ برای‌ آزادی‌، دموكراسی‌ و حقوق‌ بشر این‌ هدیه‌ را دریافت‌ می‌داریم‌ اما مردم‌ پاكستان‌ باید كارهای‌ بیشتری‌ برای‌ مردم‌ افغانستان‌ انجام‌ دهند. ما از مردم‌ پاكستان‌ قویاً تقاضا می‌نماییم‌ بر حكومت‌ شان‌ فشار بیاورند تا سیاستش‌ را نسبت‌ به‌ طالبان‌ تغییر دهد. بزرگترین‌ جایزه‌ برای‌ مردم‌ افغانستان‌ محكوم‌ نمودن‌ طالبان‌ از طرف‌ دولت‌ پاكستان‌ خواهد بود. ما امیداوریم‌ تمام‌ نیروهای‌ دموكراتیك‌ پاكستان‌ از نیروهای‌ دموكراتیك‌ در افغانستان‌ حمایت‌ نمایند و تلاش‌ شان‌ را برای‌ برقراری‌ یك‌ دولت‌ آزاد، برحق‌ و فراگیر در كابل‌ بسط‌ دهند.»

click for more photos
صحنه‌ای‌ از تظاهرات‌ «راوا» در اسلام‌آباد

بخاطر تقبیح‌ روز سیاه‌ ورود بنیادگرایان‌ خاین‌ در ۲۸ اپریل‌ ۱۹۹۲ به‌ كابل‌، «جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) تظاهرات‌ اعتراضی‌ای‌ علیه‌ طالبان‌ و نیروهای‌ جهادی‌ در اسلام‌آباد و واشنگتن‌ دی‌سی‌ براه‌ انداخت‌ و خواستار افغانستان‌ آزاد و دموكراتیك‌ شد.

تظاهرات‌ اسلام‌آباد در نشترماركیت‌، پشاورمور برگزار گردید. مظاهره‌كنندگان‌ كه‌ تعداد شان‌ به‌ بیش‌ از ۵۰۰ زن‌ و دختر می‌رسید از پشاور و سایر شهرهای‌ پاكستان‌ و ولایات‌ مرزی‌ افغانستان‌ آمده‌ بودند. بعضی‌ زنان‌ مهاجر افغان‌ در اسلام‌آباد نیز به‌ آن‌ پیوستند. مظاهره‌كنندگان‌ كه‌ در صف‌های‌ منظم‌ راهپیمایی‌ می‌نمودند، عكس‌های‌ بزرگی‌ حاكی‌ از قتل‌ و ویرانی‌ در افغانستان‌، تصاویری‌ از مینا و شعارها و پلاكارت‌هایی‌ به‌ زبان‌های‌ فارسی‌، پشتو، اردو و انگلیسی‌ با خود حمل‌ می‌كردند. تعدادی‌ از فعالان‌ «راوا» از طریق‌ بلندگو شعارهایی‌ سر می‌دادند كه‌ توسط‌ شركت‌كنندگان‌ راهپیمایی‌ با شور و شوق‌ همراهی‌ می‌شد.

شركت‌ نماینده‌ «راوا» در كنفرانس‌ «زنان‌ و انقلاب‌»

به‌ تاریخ‌ ۱۸ و ۱۹ نوامبر ۱۹۹۹ كنفرانسی‌ با شركت‌ حدود ۲۰۰ زن‌ در مورد «زنان‌ و انقلاب‌» در شهر ناپل‌ ایتالیا برگزار گردید. در كنفرانس‌ كه‌ توسط‌ برخی‌ از گروه‌های‌ فعال‌ زنان‌ شهر ناپل‌ ترتیب‌ داده‌ شده‌ بود، نمایندگان‌ سازمان‌های‌ زنان‌ كشورهای‌ افریقای‌جنوبی‌، روسیه‌، ایران‌، صحرای‌غربی‌، الجزایر و افغانستان‌ شركت‌ داشتند.

روز اول‌ كنفرانس‌ عمدتاً اختصاص‌ داشت‌ به‌ سازمان‌های‌ مختلف‌ زنان‌ ایتالیا كه‌ از حضور و نقش‌ تعیین‌ كننده‌ زنان‌ در انقلابات‌ سخن‌ گفتند.

به‌ تا ریخ‌ ۱۹ نوامبر، نمایندگان‌ مختلف‌ سخنرانی‌های‌ شان‌ را در مورد حقوق‌ بشر، حقوق‌ زن‌ و نقش‌ زنان‌ در جامعه‌ ایراد نمودند. نماینده‌ «راوا» نیز از وضع‌ زنان‌ افغانستان‌ در دو دهه‌ اخیر و مخصوصاً بعد از تسلط‌ بنیادگرایان‌ سخن‌ گفت‌ كه‌ حاضران‌ را به‌ شدت‌ تحت‌ تاثیر قرار داده‌ و مورد استقبال‌ پرشور آنان‌ واقع‌ شد. بعد از ختم‌ كنفرانس‌ تمامی‌ نمایندگان‌ همبستگی‌ و همكاری‌ خود را به‌ اشكال‌ گوناگون‌ ابراز نمودند. یك‌ برقع‌ كه‌ به‌ عنوان‌ سمبول‌ اسارت‌ و تحقیر زنان‌ افغان به‌ نمایش‌ گذاشته‌ شده‌ بود و نشریات‌ «راوا» به‌ فروش‌ رسید.


میز نشریات «راوا» در محفل

«جمعیت‌ انقلابی‌ زنان‌ افغانستان‌» (راوا) امسال‌ به‌ مناسبت‌ هشتم‌ مارچ‌ روز جهانی‌ زن‌، محفل‌ با شكوهی‌ را در شهر پشاور برگزار نمود كه‌ در آن‌ حدود ۱۵۰۰ نفر اكثرا متشكل‌ از زنان‌ و دختران‌ و تعدادی‌ از هموطنان‌ ما كه‌ از سگ‌جنگی‌ ها و وحشیگری‌ های‌ بنیادگرایان‌ سفاك‌ مجبوربه‌ ترك‌ وطن‌ گشته‌ بودند، حضور داشتند.

علاوه‌ بر اعضای‌ «راوا»، شماری‌ از هواداران‌ آن‌ كه‌ در كمپ‌ های‌ مهاجرین‌ در پشاور و دیگر شهرهای‌ پاكستان‌ وافغانستان‌ به‌ سر می‌ برند نیز دعوت‌ شده‌ بودند.

مردم مناطق خشکسالی زده People of the drought-stricken areas
عضو «راوا» در حال صحبت با مردم در مناطق خشکسالی زده

آفات‌ طبيعی بلاهای ديگريست‌ كه‌ در پهلوی خاينان‌ جهادی و طالبی از مردم‌ مظلوم‌ ما قربانی میگيرند. امسال‌ در مناطق‌ غرب‌، شمال‌ غرب‌ و جنوب‌ غرب‌ كشور ما طی چندين‌ ماه‌ باران‌ نشد و آب‌ درياهايی كه‌ سابق‌ تكافوی زمين‌های زراعتی را میكرد كاملاً خشك‌ شد. مردم‌ به‌ اميد دست‌ يافتن‌ آب‌ به‌ حفر چاه‌ها پرداختند كه‌ به‌ علت‌ نبود وسايل‌ تخنيكی لازم‌ تعدادی از مردم‌ در جريان‌ كار كشته‌ و يا زخمی شدند. كمك‌ موسسات‌ امدادی در مقايسه‌ با وسعت‌ فاجعه‌ ناچيز و در واقع‌ هيچ‌ بوده‌ و بخش‌ اعظم‌ آن‌ طعمه‌ی اژدهای طالبی شد.

خشكسالی از آن‌ حوادث‌ طبيعی‌ايست‌ كه‌ در هر كشوری و برای هر مردمی اتفاق‌ میافتد. ولی در كشور ما زمانی دردناك‌ میشود كه‌ قربانيان‌ آن‌ كسانی اند كه‌ جسم‌ و جان‌ شان‌ قبلاً توسط‌ خون‌ آشامان‌ دينی لگدمال‌ شده‌ و چشم‌ شان‌ به‌ جز مرگ‌ و وحشت‌ و چور و چپاول‌ و تجاوز چيز ديگری نديده‌ است‌.

آخرین مطالب