به‌ خواست‌ امریكا و متحدانش‌، كوسووی‌ یوگوسلاویا هم‌ باید مثل‌ مقدونیا، بوسنیا، كروشیا و سلوانیا از پیكره‌ آن‌ جدا می‌شد. برای‌ به‌ زانو درآوردن‌ میلوسویچ‌ و رژیمش‌ و زهر چشم‌ نشان‌ دادن‌ به‌ ملل‌ و كشورهایی‌ كه‌ به‌ حرف‌ «آقایان‌ جهان‌» گوش‌ ندهند، ناتو ابری‌ از جهنم‌ شد و بر سر یوگوسلاویای‌ با ۱۰ میلیون‌ جمعیت‌، باریدن‌ گرفت‌ تا آنرا در محراب‌ «نظم‌ نوین‌ جهانی‌» قربانی‌ كند.

اما اینها برای‌ من‌ شگفتی‌ ندارد. سالهاست‌ با واقعیت‌ پردرد و تحقیر زورگویی‌ مشتی‌ قدرت‌ بزرگ‌ در برابر كشورهای‌ كوچك‌ آشنا هستم‌. آنچه‌ با دیدن‌ در تلویزیون‌ مرا در خود پیچید و مجدداً ناكامی‌های‌ مردم‌ بدشانس‌ و تیره‌بختم‌ مبهوتم‌ كرد، دیدن‌ مهاجران‌ از كوسوو به‌ مناطق‌ دیگر بود و هجوم‌ كم‌نظیر خبرنگاران‌ و فلمبرداران‌ و تلاش‌ خیره‌كننده‌ برای‌ رساندن‌ هرگونه‌ كمك‌ به‌ مهاجران‌ كوسوو. آه‌، چه‌ خیمه‌ها، چه‌ شالها، چه‌ بسته‌های‌ زیبا و اشتهاآور موادخوراكی‌ و آب‌ آشامیدنی‌ صحی‌ در بوتل‌های‌ سربسته‌! دل‌ من‌ به‌ یاد شرایط‌ ذلتبار و غیرانسانی‌ هموطنانم‌ در پاكستان‌ و ایران‌ سوخت‌ كه‌ چگونه‌ به‌ اثر خستگی‌، گرسنگی‌ و یا فقدان‌ دوا و داكتر مثل‌ مور و ملخ‌ در راه‌ یا در دوزخ‌ كمپ‌ها جان‌ می‌دادند و جان‌ می‌دهند و از سوی‌ رسانه‌های‌ جهانی‌ مدتهاست‌ به‌ فراموشی‌ سپرده‌ شده‌ اند.آیا رنج‌ اروپاییان‌ مهمتر و خون‌ شان‌ سرختر است‌؟ هرچه‌ باشد، مرا حسرت‌ وضع‌ پناهندگان‌ كوسوو فرا گرفت‌. رنج‌ مردم‌ فلكزده‌ی‌ من‌ چه‌ مهاجر و چه‌ غیرمهاجر با رنج‌ هیچ‌ ملت‌ بلادیده‌ قابل‌ مقایسه‌ نیست‌. خوشحال‌ خواهم‌ بود اگر این‌ غم‌ بزرگ‌ را در شعر كوچك‌ ذیل‌ با شما خواهران‌ فداكارم‌ كه‌ به‌ نام‌ و رزم‌ تان‌ می‌بالم‌، بازگو كرده‌ باشم‌.
با احترام
ف‌. سَینجُر ـ پشاور ‌



كشورم
‌     رایحه‌ی‌ صبح‌گهش‌ خونین.
كشورم
     دردتر از درد‌
                      دلش‌ را
                          لرزاند.
همگی‌ بر سر آوار
                            نشستیم‌
و به‌ محزون‌ترین‌ نغمه‌ی‌ خود
شاهد مرگ‌ عزیزان‌ بودیم‌.

آه
‌ مگر كور همه‌‌
‌     گنگ‌ همه‌‌
گوش‌ همه‌
                  پرده‌ی‌ احساس‌ نبود؟!
كه‌ كسی‌
                  نغمه‌ی‌ ما را نشنید
و كسی‌ پرده‌ در
                        شوكت‌ جلاد نشد.

آه
مگر اخوان‌ و جهادی‌ و
‌      مگر طالب‌ و كفتار
تن‌ من‌
            مزرعه‌ی‌ درد نكرد؟!
كه‌ كسی‌
                 مشت‌
                          برایم‌ نفرستاد.
وكسی‌ دست‌ نوازش‌
‌     به‌ تنم‌ رنجه‌ نكرد.
* * *
كوسوو
‌     خوشبخت‌ است‌.
چون‌ جهانی‌ از دست‌
          بدنش‌ می‌كاود
تا كه‌ تیمار كند
          زخمی‌ را
كه‌ تنم‌ سالهاست
      از وجودش‌ مرده‌ است‌.
خیمه‌ هاشان‌ زیبا
      و تو گویی‌
كه‌ به‌ پایكوبی‌ و تفریح‌
                رخ‌ به‌ سبزه‌ها
                      نموده‌ اند.
كاش‌
             از كوسوو بودم‌.
تا جهانی‌ از چشم‌
تا جهانی‌ از گوش‌
چشم‌ براهم‌ می‌بود
گوش‌ به‌ آهم‌ می‌داد.

اخبار
     همه‌ تصویر كوسوو است‌
چشمها
     همه‌ گریان‌ كوسوو است‌
دستها
      همه‌ نان‌آور و تیمار كوسوو است‌
و فراموشی‌ دنیا
     سنگ ‌قبری‌
          ابدی‌
              روی‌ سینه‌ام‌ نهاد.
كاش از‌
              كوسوو بودم‌.

۲۷ ثور ۱۳۷۸ ‌


آخرین مطالب