In this issue
حوت‌ ۱۳۷۶ ـ فبروری‌ ۱۹۹۸
شماره‌ مسلسل‌ ۴۸ Payam-e-Zan



زلزله‌ی‌ تخار... و «زلزله‌»ی‌ مردم‌ باید
تا جنایتكاران‌ جهادی‌ و طالبی‌ را به‌ نیستی‌ كشاند!



زنی همه چیز از دست داده بر ویرانه‌ای در رستاق
زنی همه چیز از دست داده بر ویرانه‌ای در رستاق

با آن‌ كه‌ ۶ سال‌ است‌ كه‌ مردم‌ تمام‌ ولایات‌ افغانستان‌ مهلك‌ ترین‌ و فاجعه‌بار ترین‌ «زلزله‌»ها را از سوی‌ جانوران‌ جهادی‌ و طالبی‌ تجربه‌ می‌كنند و دیگر هیچ‌ آفتی‌ خونبارتر از سلطه‌ و سگ‌ جنگی‌ این‌ خاینان‌، برای‌ شان‌ قابل‌ تصورنیست‌، در ۴ فبروری‌ امسال‌ طبیعت‌ بیرحم‌ هم‌ دست‌ در دست‌ جنایتكاران‌ جهادی‌ و طالبی‌ نهاد و با زلزله‌ای‌ وحشتناك‌، حدود ۵۰۰۰ نفر از مردم‌ فقیر، زحمتكش‌ و ماتمزده‌ی‌ تخار را در كام‌ مرگش‌ فرو برد و هزاران‌ دیگر را درین‌ سرمای‌ سوزان‌ زخمی‌ و بی‌خانمان‌ ساخت‌.

لاشخوران‌ جهادی‌ و طالبی‌ طبعاً بجای‌ آنكه‌ نفرات‌، وسایل‌ نقلیه‌ و سایر امكانات‌ عریض‌ و طویل‌ شان‌ را بخاطر امداد به‌ مصیبت‌ رسیدگان‌ به‌ كار گیرند، فرصت‌ را غنیمت‌ شمرده‌ بلافاصله‌ خواستار دریافت‌ كمك‌ از جهان‌ شدند تا با این‌ تازه‌ترین‌ بهانه‌ جیب‌های‌ شان‌ را پركنند؛ و همان‌ روزها خبر از بمباران‌ مناطق‌ معین‌ تحت‌ حاكمیت‌ «برادران‌ جهادی‌» توسط‌ طیاره‌ای‌ «برادران‌ طالب‌» و درگیری‌ بین‌ هردو طرف‌ نیز بود.

فقط‌ و فقط‌ مادامیكه‌ زمین‌ مردم‌ ما به‌ لرزه‌ درآید، دریای‌ مردم‌ ما خروش‌ گیرد و مشت‌های‌ مردم‌ ما یكی‌ شود تا بساط‌ پلید جهادی‌ و طالبی‌ و شركای‌ شان‌ را یكسره‌ برچیده‌ و افغانستان‌ را از خود ساخته‌ و آباد كنند، آنگاه‌ و تنها آنگاه‌ است‌ كه‌ دیگر قهر طبیعت‌ هم‌ نخواهد توانست‌ اینچنین‌ آسان‌ و همیشه‌ و هولناك‌ قربانی‌ گیرد. از اشك‌ ریختن‌ به‌ خاطر سوگ‌های‌ یكی‌ پی‌ دیگر چی‌ فایده‌، باید به‌ حاكمیت‌ دژخیمان‌ بنیادگرا پایان‌ بخشید تا بتوان‌ بر دردهای‌ آفات‌ طبیعی‌ نیز فایق‌ آمد.